Tonight I watched the film Hunger by Steve McQueen for the first time. For my historical films class I thought it would be really interesting to look at how contemporary English directors like Ken Loach (The Wind that Shakes the Barley), Paul Greengrass (Bloody Sunday) and Steve McQueen have become important in constructing a history of Irish republicanism that has maybe on purpose, maybe indirectly contributed to the construction of national identity. It's an interesting concept, how the outsider can, without trying to move into 'the inside', can help to construct and define the 'inside'. I chose these three films in particular because of their diversity. While Bloody Sunday and Hunger deal with historical representations of the events of the modern troubles, The Wind that Shakes the Barley looks at the Black and Tan War and Irish Civil War. While Bloody Sunday was originally meant to be broadcast on television (and only later secured cinematic distribution), the other two were festival darlings. While Ken Loach is a veteran director and Greengrass is fairly accomplished, Hunger was McQueen's first feature film. While Loach and Greengrass opt for realism (with Greengrass trying for total immersion) McQueen was exceptionally and unapologetically artistic. Anyways, sorry for the side track. What I am trying to get at is the film Hunger – I'm not sure that it worked for me. Based on the reception that Hunger has received most people have gained some sympathy for the man at a personal level, while I think I lost a lot. The film completely ignored the politics of it all and brought a national memory down to a personal one and in the process left out a lot of the context that I feel gives his story some sympathy. While before watching it, certainly not approving of the methods used by Sands and the like (violence is never the answer and the killing of civilians is unacceptable under all circumstances) I had a certain respect for the strength of his convictions and his political beliefs. Without this political context I found that Sands was reduced to the role of a selfish martyr, someone that was toying with his own mortality in some sick power game. I can see where people who do not have a sense of the history of the troubles, a context, or an understanding of previous prison protests might get lost or fall into a trap of accepting the mysticism around the hunger strikers, the legend that has been passed down without questioning it. Luckily, this is an area of interest for me and I finished reading Denis O'Hearn's biography of Sands, Nothing but an Unfinished Song. Though the film and the book are totally unrelated. I think this is one case where history did not necessarily need to be played out on film. Because art has such a power to change the way people see things I think that historical films really really need to be careful to try to surpass being beyond art, recognizing their place in historical discourse.

Faim (le film)
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Ce soir j'ai observé la faim de film par Steve McQueen pour la première fois. Pour mes films historiques classez I a pensé que ce soit vraiment intéressant de regarder la façon dont les directeurs anglais contemporains aiment la loche de Ken (le vent qui secoue l'orge), Paul Greengrass (dimanche sanglant) et Steve McQueen sont devenus important en construisant une histoire avec du républicanisme irlandais qui a peut-être sur le but, peut-être indirectement contribuée à la construction de l'identité nationale. C'est un concept intéressant, comment l'étranger peut, sans essayer d'entrer dans « l'intérieur », peut aider à construire et définir le « intérieur ». J'ai choisi ces trois films en particulier en raison de leur diversité. Tandis que dimanche et faim sanglants traite les représentations historiques des événements des ennuis modernes, le vent qui secoue l'orge regarde la guerre noire et bronzage et la guerre civile irlandaise. Tandis que dimanche sanglant était à l'origine censé pour être émission à la télévision (et seulement plus tard a fixé la distribution cinématographique), les autres deux étaient des chéris de festival. Tandis que la loche de Ken est un directeur de vétéran et Greengrass est assez accompli, la faim était le premier film du dispositif de McQueen. Tandis que l'opter de loche et de Greengrass pour le réalisme (avec Greengrass essayant pour l'immersion totale) McQueen était particulièrement et unapologetically artistique. Quoi qu'il en soit, désolé pour la voie latérale. Ce que j'essaye d'atteindre est la faim de film - je ne suis pas sûr que cela a fonctionné pour moi. Basé sur la réception que la faim a reçue la plupart des personnes ont gagné de la sympathie pour l'homme à un niveau personnel, alors que je pense que j'ai perdu beaucoup. Le film a complètement ignoré toute la politique de lui et a réduit une mémoire nationale à personnelle et dans de gauche beaucoup de processus dehors du contexte qui je me sens donne à son histoire de la sympathie. Tandis qu'avant de l'observer, n'approuvant certainement pas les méthodes employées par Sands et semblables (la violence n'est jamais la réponse et le massacre des civils est inacceptable dans toutes les circonstances) j'ai eu un certain respect pour la force de ses convictions et de sa croyance politique. Sans ce contexte politique j'ai constaté que des sables ont été réduits au rôle d'un martyre égoïste, quelqu'un qui toying avec sa propre mortalité dans un certain jeu en difficulté de puissance. Je peux voir où les gens qui n'ont pas un sens de l'histoire des ennuis, d'un contexte, ou d'un arrangement des protestations précédentes de prison pourraient se perdre ou tombent dans un piège d'accepter le mysticisme autour des grèvistes de faim, la légende qui a été passée vers le bas sans le remettre en cause. Heureusement, c'est un centre d'intérêt pour moi et j'ai fini la biographie de Denis O'Hearn de lecture des sables, rien mais une chanson non finie. Cependant le film et le livre sont totalement indépendants. Je pense que c'est un cas où l'histoire n'a pas nécessairement eu besoin d'être jouée dehors sur le film. Puisque l'art a une telle puissance de changer la manière que les gens voient des choses je pense que les films historiques doivent vraiment vraiment faire attention à essayer de surpasser être au delà de l'art, identifiant leur endroit dans le discours historique.

Hambre (la película)
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Miré esta noche el hambre de la película de Steve McQueen por primera vez. Para mis películas históricas clasifique I pensó que fuera realmente interesante mirar cómo los directores ingleses contemporáneos tienen gusto del Loach de Ken (el viento que sacudare la cebada), Paul Greengrass (domingo sangriento) y Steve McQueen ha hecho importante en construir una historia del republicanism irlandés que tiene quizá en propósito, quizá contribuida indirectamente a la construcción de la identidad nacional. Es un concepto interesante, cómo puede el forastero, sin intentar moverse en “el interior”, puede ayudar a construir y definir el “interior”. Elegí estas tres películas particularmente debido a su diversidad. Mientras que domingo y el hambre sangrientos se ocupan de las representaciones históricas de los acontecimientos de los apuros modernos, el viento que sacudare la cebada mira la guerra del negro y del Tan y la guerra civil irlandesa. Mientras que domingo sangriento fue significado originalmente para ser difusión en la televisión (y aseguró solamente más adelante la distribución cinemática), los otros dos eran queridos del festival. Mientras que el Loach de Ken es director del veterano y Greengrass se logra bastante, el hambre era primera película de la característica de McQueen. Mientras que el OPT del Loach y de Greengrass para el realismo (con Greengrass intentando para la inmersión total) McQueen era excepcionalmente y unapologetically artístico. De todas formas, apesadumbrado para la pista lateral. En qué estoy intentando conseguir es el hambre de la película - no soy seguro que trabajó para mí. De acuerdo con la recepción a que el hambre ha recibido la mayoría de la gente ha ganado una cierta condolencia para el hombre en un nivel personal, mientras que pienso que perdí mucho. La película no hizo caso totalmente de la política de ella toda y trajo una memoria nacional abajo personal y en de la izquierda los muchos de proceso hacia fuera del contexto que me siento da a su historia una cierta condolencia. Mientras que antes de mirarlo, ciertamente no aprobando de los métodos usados por Sands y similares (la violencia nunca es la respuesta y la matanza de civiles es inaceptable bajo todas las circunstancias) tenía cierto respecto por la fuerza de sus convicciones y de su creencia política. Sin este contexto político encontré que las arenas fueron reducidas al papel de un martyr egoísta, alguien que toying con su propia mortalidad en un cierto juego enfermo de la energía. Puedo ver donde la gente que no tiene un sentido de la historia de los apuros, de un contexto, o de una comprensión de las protestas anteriores de la prisión pudo conseguir perdida o cae en una trampa de aceptar el mysticism alrededor de los huelguistas del hambre, la leyenda que se ha pasado abajo sin preguntarlo. Afortunadamente, éste es un campo de interés para mí y acabé la biografía de arenas, nada pero una canción inacabada de Denis O'Hearn de la lectura. Sin embargo la película y el libro están totalmente sin relación. Pienso que éste es un caso donde la historia no necesitó necesariamente ser jugada hacia fuera en la película. Porque el arte tiene tal energía de cambiar la manera que la gente ve cosas pienso que las películas históricas realmente realmente necesitan tener cuidados de intentar sobrepasar estar más allá del arte, reconociendo su lugar en discurso histórico.

Fame (la pellicola)
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Stasera ho guardato per la prima volta la fame della pellicola da Steve McQueen. Per le mie pellicole storiche classifichi la I ha pensato che sia stato realmente interessante da guardare come i direttori inglesi contemporanei gradiscono il Loach del Ken (il vento che agita l'orzo), Paul Greengrass (domenica sanguinante) e Steve McQueen è diventato importante nella costruzione della storia con republicanism irlandese che ha forse su scopo, forse contribuita indirettamente alla costruzione dell'identità nazionale. È un concetto interessante, come lo straniero può, senza provare ad entrare “nella parte interna„, può contribuire a costruire e definire “la parte interna„. Ho scelto queste tre pellicole in particolare a causa della loro diversità. Mentre domenica e la fame sanguinanti si occupano delle rappresentazioni storiche degli eventi delle difficoltà moderne, il vento che agita l'orzo osserva la guerra di Tan e di nero e la guerra civile irlandese. Mentre domenica sanguinante originalmente è stata significata per essere radiodiffusione sulla televisione (e più successivamente ha assicurato soltanto la distribuzione cinematic), gli altri due erano tesori di festival. Mentre il Loach del Ken è un direttore del veterano e Greengrass ragionevolmente è compiuto, la fame era prima pellicola della caratteristica del McQueen. Mentre l'opt di Greengrass e del Loach per il realismo (con Greengrass che prova per l'immersione totale) McQueen era particolarmente e unapologetically artistico. In ogni modo, spiacente per la pista laterale. A che cosa sto provando ad ottenere è la fame della pellicola - non sono sicuro che ha funzionato per me. Sulla base della ricezione che la fame ha ricevuto la maggior parte della gente ha guadagnato una certa compassione per l'uomo ad un livello personale, mentre penso che perderà mólto. La pellicola completamente gli ha ignorato la politica tutta ed ha portato una memoria nazionale giù a personale e di parte di sinistra nel contesto molto trattato fuori che ritengo dà alla sua storia una certa compassione. Mentre prima di guardarlo, certamente non approvando i metodi impiegati da Sands e dai simili (violenza non è mai la risposta e l'uccisione dei civili è inaccettabile in tutte le circostanze) ho avuto certo rispetto per la resistenza delle sue convinzioni e della sua credenza politica. Senza questo contesto politico ho trovato che le sabbie sono state ridotte al ruolo di un martyr egoista, qualcuno che toying con la sua propria mortalità in un certo gioco ammalato di alimentazione. Posso vedere dove la gente che non ha un senso della storia delle difficoltà, di un contesto, o di una comprensione delle proteste precedenti della prigione potrebbe ottenere persa o cade in una presa di accettare il mysticism intorno ai percussori di fame, la leggenda che è stata passata giù senza metterlo in discussione. Fortunatamente, questa è una zona di interesse per me ed ho rifinito la biografia delle sabbie, niente ma una canzone non finita del Denis O'Hearn della lettura. Comunque la pellicola ed il libro sono completamente indipendenti. Penso che questo sia un caso dove la storia necessariamente non ha dovuto essere giocata fuori sulla pellicola. Poiché l'arte ha una tal alimentazione cambiare il senso che la gente vede le cose penso che le pellicole storiche realmente realmente debbano fare attenzione provare a sorpassare essere oltre l'arte, riconoscente il loro posto nel discorso storico.

Hunger (der Film)
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Heute abend paßte ich den Film Hunger durch Steve McQueen zum ersten Mal auf. Für meine historischen Filme klassifizieren Sie I dachte, daß zu betrachten wirklich interessant, wie zeitgenössische englische Direktoren Ken Schmerle mögen (den Wind, der die Gerste rüttelt), Paul Greengrass (blutiger Sonntag) war und Steve McQueen sind wichtig geworden, wenn man eine Geschichte aus irischem republicanism konstruierte, das möglicherweise auf Zweck hat, möglicherweise indirekt beigetragen zum Aufbau der nationalen Identität. Es ist ein interessantes Konzept, wie der Außenseiter kann, ohne zu versuchen, „in das Innere“ zu bewegen, kann helfen zu konstruieren und das „Innere“ definieren. Ich wählte diese drei Filme insbesondere wegen ihrer Verschiedenartigkeit. Während blutiger Sonntag und Hunger historische Darstellungen der Fälle der modernen Mühen beschäftigen, betrachtet der Wind, der die Gerste rüttelt, den Schwarz-und Säurenummer Krieg und irischen Bürgerkrieg. Während blutiger Sonntag ursprünglich bedeutet wurde, um Sendung auf Fernsehen zu sein (und nur sicherte später cinematic Verteilung), waren die anderen zwei Festivallieblinge. Während Ken Schmerle ein Veterandirektor ist und Greengrass ziemlich vollendet wird, war Hunger erster Film Eigenschaft McQueens. Während Schmerle- und Greengraßoptativ für Realismus (wenn Greengrass für Gesamtimmersion versucht,) McQueen außergewöhnlich und unapologetically künstlerisch war. Sowieso traurig für die seitliche Schiene. Ich, versuche an was zu erhalten, ist der Film Hunger - ich bin nicht sicher, daß es für mich funktionierte. Gegründet auf der Aufnahme, die Hunger empfangen hat, haben die meisten Leute etwas Sympathie für den Mann auf einem persönlichen Niveau gewonnen, während ich denke, daß ich viel verlor. Der Film ignorierte vollständig die Politik von ihm alle und senkte ein nationales Gedächtnis bis ein persönliches und in einer Prozeßdes links Menge heraus Kontext, der ich glaube, gibt seiner Geschichte etwas Sympathie. Während, bevor ich es aufpaßte und zweifellos nicht die Methoden genehmigte, die durch Sands und dergleichen verwendet werden (Gewalttätigkeit ist nie die Antwort und die Tötung der Zivilisten ist unter allen Umständen nicht annehmbar), ich hatte einen bestimmten Respekt für die Stärke seiner überzeugungen und seines politischen Glaubens. Ohne diesen politischen Kontext fand ich, daß Sande auf der Rolle eines egoistischen Märtyrers verringert wurden, jemand, das mit seiner eigenen Sterblichkeit in irgendeinem krankem Energie Spiel toying. Ich kann sehen, wo Leute, die nicht eine Richtung der Geschichte der Mühen, des Kontextes oder des Verständnisses der vorhergehenden Gefängnisproteste haben, verloren erhalten konnten oder in eine Falle des Annehmens des Mystizismus um die Hungerschlaggeräte fallen, die Legende, die unten geführt worden ist, ohne es zu fragen. Glücklicherweise ist dieses ein Bereich des Interesses für mich und ich beendete Messwertdenis O'Hearns Biographie der Sande, nichts aber ein unfertiges Lied. Zwar sind der Film und das Buch total ohne Bezug. Ich denke, daß dieses ein Fall ist, in dem Geschichte nicht notwendigerweise brauchte, heraus auf Film gespielt zu werden. Weil kunst solch eine Energie hat, die Weise zu ändern, die Leute Sachen sehen, ich denke, daß historische Filme wirklich wirklich achtgeben müssen, daß versuchen, Sein über der kunst hinaus zu übertreffen und erkennen ihren Platz in der historischen Darlegung.

Fome (a película)
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Hoje à noite eu prestei atenção à fome da película por Steve McQueen para a primeira vez. Para minhas películas históricas classifique I pensou que seja realmente interessante olhar como os diretores ingleses contemporary gostam do Loach de Ken (o vento que agita a cevada), Paul Greengrass (domingo sangrento) e Steve McQueen tornou-se importante em construir uma história do republicanism Irish que tem talvez na finalidade, talvez contribuída indiretamente à construção da identidade nacional. É um conceito interessante, como o outsider pode, sem tentar mover-se “no interior”, pode ajudar construir e definir o “interior”. Eu escolhi estas três películas no detalhe por causa de sua diversidade. Quando domingo e a fome sangrentos tratarem das respresentações históricas dos eventos dos problemas modernos, o vento que agita a cevada olha a guerra do preto e do Tan e a guerra civil Irish. Quando domingo sangrento foi significado originalmente ser transmissão na televisão (e somente fixou mais tarde a distribuição cinematic), os outros dois eram queridos do festival. Quando o Loach de Ken for um diretor do veteran e Greengrass está realizado razoavelmente, a fome era película da característica de McQueen primeira. Quando o opt do Loach e do Greengrass para o realism (com o Greengrass que tenta para a imersão total) McQueen era excepcionalmente e unapologetically artístico. Em todo o caso, pesaroso para a trilha lateral. O que eu estou tentando começar é a fome da película - eu não sou certo que trabalhou para mim. Baseado na recepção que a fome recebeu a maioria de povos ganharam algum sympathy para o homem em um nível pessoal, quando eu pensar que eu perdi muito. A película ignorou completamente toda a política dela e trouxe uma memória nacional para baixo a uma pessoal e da esquerda nos muitos process para fora do contexto que eu sinto dá a sua história algum sympathy. Quando antes de lhe prestar atenção, certamente não aprovando os métodos usados por Areia e pelo gosto (a violência é nunca a resposta e a matança dos civis é inaceitável sob todas as circunstâncias) eu tive algum respeito para a força de suas convicções e de sua opinião política. Sem este contexto político eu encontrei que as areias estiveram reduzidas ao papel de um martyr selfish, alguém que toying com seu próprio mortality em algum jogo doente do poder. Eu posso ver onde os povos que não têm um sentido da história dos problemas, de um contexto, ou de uma compreensão de protestos precedentes da prisão puderam começar perdidos ou caem em uma armadilha de aceitar o mysticism em torno dos grevistas da fome, a legenda que foi passada para baixo sem o questionar. Felizmente, esta é uma área de interesse para mim e eu terminei a biografia das areias, nada mas uma canção Unfinished de Denis O'Hearn da leitura. Though a película e o livro são totalmente unrelated. Eu penso que este é um caso onde a história não necessitou necessariamente ser jogada para fora na película. Porque a arte tem tal poder mudar a maneira que os povos vêem coisas eu penso de que as películas históricas necessitam realmente realmente ter cuidados para tentar surpass ser além da arte, reconhecendo seu lugar no discurso histórico.

Hunger (filma)
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Ikväll höll ögonen på jag filmahungern av Steve McQueen för den första tiden. För mitt historiskt filmar klassificerar I tänkte att det skulle intresserar egentligen för att se hur den lika Ken för samtidaa engelska direktörer loachen (linda som skakar kornet), Paul Greengrass (blodig söndag) och Steve McQueen har blivit viktiga i konstruering av en historia av den irländska republicanismen, som har kanske att ämna som på bidras kanske indirekt till konstruktionen av medborgareidentiteten. Det är ett intressant begrepp, hur icke-favorit kan, utan pröva till flyttningen in i ”insidan”, kan hjälpa till tankeskapelsen och definiera ”insidan”. Jag valde dessa tre filmar i synnerhet på grund av deras mångfald. Stunder blodar ner söndag, och hungeravtalet med historisk kritiska anmärkningar av händelserna av det modernt besvärar, linda som skakar kornet ser svarten, och solbrännan kriger och den irländska inbördeskriget. Stunder som den blodiga söndagen betyddes ursprungligen för att sändas på television (och endast mer sistnämnd säkrad filmisk fördelning), de andra tvåna, var festivalälsklingar. Den stundKen loachen är en veterandirektör, och Greengrass är ganska fulländad, hunger var McQueens första spelfilm. Stundloach- och Greengrass opt för realism (med Greengrass som är pröva för sammanlagd immersion) McQueen var ovanligt och unapologetically konstnärlig. Anyways ledset för sidan spåra. Vad den pröva I-förmiddagen som ska fås på är filmahungern - den inte säkra I-förmiddagen att den fungerade för mig. Baserat på mottagandet, som hunger har mottagit, har mest folk nått någon sympati för manen på ett personligt jämnar, för funderare I för stunder I borttappad mycket. Filma ignorerade alla politiken av den och kom med fullständigt en medborgare som minnet besegrar till personlig och i det processaa som ut lämnas en radda sammanhanget att I-känselförnimmelsen ger hans berättelse någon sympati. Stunder, innan jag höll ögonen på det och bestämt inte att godkänna av metoderna som används av Sands och något liknande (våld är aldrig svaret, och dödandet av civilister är oacceptabelt under alla omständigheter), hade jag en bestämd respekt för styrkan av hans övertygelser och hans politiska troar. Utan detta politiska sammanhang I grunda, att Sands förminskades till rollen av en självisk martyr, någon som toying med hans egna dödlighet i något sjukt driver leken. Jag kan se, var folket, som inte har en avkänning av historien av besvärar, ett sammanhang, eller en överenskommelse av den föregående fängelseproteststyrkan får borttappad, eller nedgången in i en fälla av att acceptera mysticismen runt om hungerslagmännen, besegrar legenden, som har passerats, utan förhör det. Luckily är detta ett område av intresserar för mig, och jag avslutade den läs- Denis O'Hearns biografin av Sands som var ingenting utom en oavslutad Song. Though är filma och boka totalt unrelated. Funderare I detta är ett fall var historia inte behövde nödvändigtvis att lekas ut på filmar. Därför att konst har en sådan driva som långt ändrar, ser folket funderare för saker I, som historisk filmar egentligen egentligen behov att vara försiktig till försök att överträffa att vara det okändakonst, deras igenkännande förlägger i historisk diskurs.

Голод (пленка)
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Tonight я наблюдал голод пленки Стив McQueen for the first time. Для моих исторических пленок классифицируйте I подумал это было реально интересно посмотреть как современные английские директоры любят Кен Loach (ветер трястиет ячмень), Пол Greengrass (кровопролитное воскресенье) и Стив McQueen было важным в строить историю ирландского republicanism которое имеет возможно на цели, возможно косвенно способствованную к конструкции национальной самобытности. Будет интересной принципиальной схемой, как аутсайдер может, без пытаться двинуть в «внутренность», может помочь построить и определить «внутренности». Я выбрал эти 3 пленки в частности из-за их разнообразности. Пока кровопролитные воскресенье и голод общаются с историческими представлениями случаев самомоднейших тревог, ветер который трястиет ячмень смотрит войну черноты и Tan и ирландское гражданскую войну. Пока кровопролитным воскресеньем первоначально намеревалось быть передача на телевидении (и только более поздно обеспечил cinematic распределение), другие 2 были милочками празднества. Пока Кен Loach будет директором ветерана и Greengrass справедливо выполнено, голодом была пленка характеристики McQueen первая. Пока opt Loach и Greengrass для реализма (при Greengrass пытаясь для полного погружения) McQueen был исключительнейше и unapologetically художническ. В лубом случае, огорченно для бортового следа. Я пытаюсь получить на будет голодом пленки - я не уверен что он работал для меня. Я основаны на приеме голод получил большинств люди приобрели некоторое сочувствие для человека на личном уровне, пока я думаю я потеряло много. Пленка вполне проигнорировала политику ее все и принесла национальное вплоть памяти до личное одно и в отростчатом левой стороны множестве вне смысла я чувствую дает его рассказу некоторое сочувствие. Пока перед наблюдать его, некоторо одобряющ методов используемых Песком и cThe cLike (расправой не будет никогда ответ и умерщвление civilians неприемлемо под всеми обстоятельствами) я имел некоторое уважение для прочности его осуждений и его политического убеждения. Без этого политического смысла я нашел что пески были уменьшены к роли шкурного martyr, кто-то которое toying с его собственной смертностью в некоторой больной игре силы. Я могу увидеть где люди не имеют чувство истории тревог, смысла, или вникания ранее протестов тюрьмы могли получить lost или падают в ловушку принятия mysticism вокруг забастовщиков голода, сказание которое было о вниз без спрашивать его. Удачливейше, это будет сфера интересов для меня и я закончил жизнеописание песков, ничего но Unfinished песню Denis O'Hearn чтения. Однако пленка и книга полно unrelated. Я думаю это один случай где истории обязательно не было нужно быть сыгранным вне на пленке. Потому что искусствоо имеет такую силу изменить дорогу, котор люди видят вещи я думаю что историческим пленкам реально реально нужно быть осторожным попытаться перегнать быть за искусствоом, узнавая их место в историческом discourse.

Honger (de film)
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Vanavond lette ik voor het eerst op de filmHonger door Steve McQueen. Voor mijn historische films dacht klasse I het werkelijk interessant om hoe zou zijn te bekijken de eigentijdse Engelse directeuren zoals Ken Loach (de Wind die de Gerst) schudt, Paul Greengrass (Bloedige Zondag) en Steve McQueen in het construeren van een geschiedenis van Ierse republicanism die misschien op doel heeft, misschien die onrechtstreeks tot de bouw van nationale identiteit wordt bijgedragen belangrijk zijn geworden. Het is een interessant concept, hoe de buitenstaander kan, zonder het proberen om zich in de „binnenkant“ te bewegen, kan helpen te construeren en de „binnenkant“ bepalen. Ik koos deze drie films in het bijzonder wegens hun diversiteit. Terwijl de Bloedige Zondag en de Honger historische vertegenwoordiging van de gebeurtenissen van de moderne problemen behandelen, de Wind die de Gerst schudt bekijkt de Oorlog van de Zwarte en Tan en Ierse Burgeroorlog. Terwijl de Bloedige Zondag oorspronkelijk uitzending op televisie (en beveiligde slechts later cinematic distributie) moest zijn, waren andere twee festival darlings. Terwijl Ken Loach een veteraandirecteur is en Greengrass vrij verwezenlijkt is, was de Honger eerste de eigenschapfilm van McQueen. Terwijl Loach en Greengrass voor realisme opteren (met Greengrass die voor totale onderdompeling probeert) McQueen was uitzonderlijk en unapologetically artistiek. Anyways, droevig voor het zijspoor. Wat ik probeer om te krijgen bij is de filmHonger - ik ben niet zeker dat het voor me werkte. Gebaseerd op de ontvangst die de Honger heeft ontvangen hebben de meeste mensen wat sympathie voor de man op persoonlijk niveau bereikt, terwijl ik denk ik een verloor. De film negeerde volledig de politiek van het allen en verlaagde een nationaal geheugen aan persoonlijke en in het proces verliet uit de heel wat context dat ik vind zijn verhaal wat sympathie geeft. Terwijl alvorens op het te letten, zeker niet het goedkeuren de methodes die door Zand en dergelijke (het geweld is nooit het antwoord worden gebruikt en de moord van burgers is onaanvaardbaar in alle omstandigheden) ik een bepaalde eerbied voor de sterkte van zijn overtuigingen en zijn politieke geloven had. Zonder deze politieke context vond ik dat het Zand tot de rol van een egoïstische martelaar werd verminderd, iemand wie met zijn eigen mortaliteit in één of ander ziek machtsspel stuk speelgoed. Ik kan zien waar de mensen die geen betekenis van de geschiedenis van de problemen hebben, een context, of een inzicht in vorige gevangenisprotesten zouden kunnen worden verloren of in een val lopen van het goedkeuren van mysticism rond hongerstrikers, de legende die zonder het te vragen is doorgegeven. Gelukkig, is dit een gebied van belang voor me en ik ben met klaar het lezen van de biografie van Denis O'Hearn van Zand, niets dan een Onvolledig Lied. Hoewel de film en het boek totaal niet verwant zijn. Ik denk dit één geval is waar de geschiedenis niet noodzakelijk om op film te hoeven worden beeindigd. Omdat de kunst zulk een bevoegdheid heeft om de maniermensen te veranderen zie dingen ik denk dat de historische films werkelijk werkelijk zorgvuldig moeten zijn proberen om het zijn voorbij kunst te overtreffen, erkennend hun plaats in historische verhandeling.

حالة جوع (الفيلم)
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
هذا المساء راقب أنا الفيلم حالة جوع بستيف [مكقوين] [فور ث فيرست تيم]. صنّفت لأفلامي تاريخيّة أنا فكّر هو يكون حقّا ممتعة أن ينظر في كيف مديرات معاصرة إنجليزيّة يحبّون [كن] [لوأش] (الريح أنّ يهزّ الشعير), بول [غرينغرسّ] (يوم الأحد دام) وستيف [مكقوين] قد أصبح مهمّة في يبني تاريخ من [ربوبليكنيسم] إيرلنديّة أنّ يتلقّى ربّما على غرض, ربّما بشكل غير مباشر يسهم إلى البناء من هوية وطنيّة. هو مفهوم ممتعة, كيف الدخيلة يستطيع, دون يحاول أن يتحرّك داخل "الداخل", يستطيع ساعدت أن يبني وعيّنت ال "داخل". أنا اخترت هذا ثلاثة أفلام [إين برتيكلر] بسبب تنوعهم. بينما دام يوم الأحد وحالة جوع يعالج مع تمثيلات تاريخيّة من الحادثات من الاضطرابات حديثة, ينظر الريح أنّ يهزّ الشعير في الأسود و [تن] حرب وحرب أهليّة إيرلنديّة. أمّن بينما يوم الأحد دام كان أصلا عنيت أن يكون إذاعة على تلفزيون (وفقط فيما بعد توزيع سينمائيّة), الأخرى اثنان كان مهرجان حبيبات. بينما [كن] [لوأش] يكون محارب قديم مديرة و [غرينغرسّ] يكون تماما أنجزت, كان حالة جوع [مكقوين] أولى سمة فيلم. بينما [لوأش] و [غرينغرسّ] [أبت] لواقعيّة (مع [غرينغرسّ] يحاول لتغطيس إجماليّة) [مكقوين] كان استثنائيّا و [أونبولوجتيكلّي] فنّيّة. [أنوس], آسفة للأثر جانبيّة. ماذا أنا أكون أحاول أن يحصل في الفيلم حالة جوع - ليس أنا يوقن أنّ هو عمل ل ي. يؤسّس على الاستقبال أنّ حالة جوع قد استلم قد كسب كثير الناس بعض تعاطف للرجل في مستوى شخصيّة, بينما أنا أفكّر أنا خسرت كثيرا. تجاهل الفيلم تماما السياسة من هو كلّ وأحضر ذاكرة وطنيّة إلى أسفل إلى شخصيّة واحدة وفي المعامل يسار خارجا [ا لوت] من السياق أنّ أنا أشعر يعطي قصته بعض تعاطف. بينما قبل يراقب هو, بالتّأكيد لا يوافق من الطرق يستعمل ب [سندس] و [ث.ليك] (عنف أبدا الجوابة والقتل المدنيات غير مقبول تحت كلّ ظروف) تلقّى أنا إحترام مؤكّدة للقوة من قناعته وإعتقاده سياسيّة. دون هذا سياق سياسيّة أسّس أنا أنّ رمال كان قلّلت إلى الدور من شهيدة أنانيّة, أحد ما أنّ كان عبث مع ه خاصّة وفاة في بعض مريضة قوة لعبة. أنا يستطيع رأيت حيث الناس الذي لا يتلقّى إحساس من التاريخ من الاضطرابات, سياق, أو تفهم من سابقة سجن إحتجاجات أمكن حصلت ضائعة أو يسقط داخل مصيدة من يقبل التصوف حول الحالة جوع مضارب, الأسطورة أنّ يتلقّى يكون مررت إلى أسفل دون يستنطق هو. لحسن الحظّ, هذا [أرا وف ينترست] ل ي وأنهى أنا قراءة [دنيس] [أ'هرن'س] سيرة الرمال, لاشيء غير أنّ أغنية غيرمكتمل. مع ذلك الفيلم والكتاب تماما لا صلة له ب. أنا أفكّر هذا واحدة حالة حيث تاريخ لم بالضّرورة احتاج أن يكون لعبت خارجا على فيلم. لأنّ فنية يتلقّى هذا قوة أن يغيّر الطريق الناس يرون أشياء أنا أفكّر أنّ يحتاج أفلام تاريخيّة حقّا حقّا أن يكون حريصة أن يحاول أن يفوق يكون إلى ما بعد فنّ, يميّز مكانهم في خطبة تاريخيّة.