Hey team! I hope everyone’s April has gone well and that for those of you in university you’ve survived exams and all that fun stuff. A lot has been going on in Ottawa, so I thought I’d drop a line to keep you all informed. Last night I attended an event at the St. Bridgid’s Community Centre. It was a conversation between former Governor General Adrienne Clarkson and historian Margaret Macmillan. Though it was interesting it was not about the uses and abuses of history as the programme claimed. They talked a lot about how things have changed in Canada and how in the late 1950s (1959 I think) women were not allowed in the history club at the University of Toronto and there was a whole university centre donated by the Massey family that women were not welcome in except for at dances. They even talked about how Kennedy (before he was president) when he came to the UofT for a debate, women were not going to be allowed in. Though women were allowed in after some serious lobbying, there was still a quota because they didn’t want the event to turn into buffoonery. Earlier in the month Lynne and I did two workshops at the Jane Goodall Roots and Shoots Conference held at Algonquin College. One was climate change guide to action and the other was on social networking for social change. Due to a room mix-up we had double the participants for the second workshop than we were expecting but it still went really well. That evening Lynne and I returned for a very interesting and inspirational talk by Dr. Jane Goodall. She spoke a lot about how she got her start and I wouldn’t be surprised in 30 years from now to see some of you guys coming to conferences as distinguished guest speakers. This week I have been helping Mai with compiling some Ontario stats and also just doing some wrap up meetings with different partner organizations. It’s weird to be wrapping up. These past two years have gone by really really fast.

Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Hé équipe ! J'espère que chacun avril est allé bien et cela pour ceux de toi à l'université que vous avez les examens survécus et tous cette substance d'amusement. Beaucoup avait continué à Ottawa, ainsi j'ai pensé que je laisserais tomber une ligne pour vous maintenir tout au courant. La nuit passée j'ai assisté à un événement à la rue Centre social de Bridgid. C'était une conversation entre l'ancien Général Adrienne Clarkson et historien Margaret Macmillan du Gouverneur. Bien qu'il ait été intéressant il n'était pas au sujet des utilisations et des abus de l'histoire pendant que le programme réclamait. Ils ont parlé beaucoup au sujet de la façon dont les choses ont changé au Canada et comment vers la fin des femmes des années 50 (1959 je pense) n'ont pas été permis dans le club d'histoire à l'université de Toronto et il y avait un centre entier d'université donné par la famille de Massey que les femmes n'étaient pas bienvenues dedans excepté à des danses. Ils ont même parlé de comment Kennedy (avant qu'il était président) quand il est venu à l'UofT pour une discussion, femmes n'allaient pas être permis le po. Bien qu'on ait permis des femmes dedans après l'incitation sérieuse, il y avait toujours une quote-part parce qu'elles n'ont pas voulu que l'événement se transformât en bouffonnerie. Plus tôt en mois Lynne et moi avons fait deux ateliers chez le Jane que Goodall enracine et tire la conférence tenue à l'université d'algonquin. On était guide de changement de climat d'action et l'autre était sur la gestion de réseau sociale pour le changement social. En raison d'une salle mélangez--vers le hautnous a eu le double les participants pour le deuxième atelier que nous prévoyions mais il allait toujours vraiment bien. Cette soirée Lynne et moi est retournée pour un entretien très intéressant et inspiré par le Dr. Jane Goodall. Elle a parlé beaucoup au sujet de la façon dont elle a obtenu son début et je ne serais pas étonné en 30 ans dès maintenant de le voir des types venir aux conférences en tant que haut-parleurs distingués d'invité. Cette semaine j'avais aidé Mai avec compiler une certaine stat d'Ontario et également juste faisant certains concluent des réunions avec différents organismes d'associé. Il est étrange s'envelopper vers le haut. Ces deux dernières années sont allées par vraiment vraiment rapide.

Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
¡Hey equipo! Espero que cada uno haya ido abril bien y eso para los de usted en universidad que usted tiene exámenes sobrevividos y toda esa materia de la diversión. Mucho ha estado entrando encendido en Ottawa, así que pensé que caería una línea para mantenerle todo informado. Ayer por la noche atendí a un acontecimiento en el St. Centro de comunidad de Bridgid. Era una conversación entre general anterior Adrienne Clarkson e historiador Margaret Macmillan del gobernador. Aunque era interesante no estaba sobre las aplicaciones y los abusos de la historia mientras que el programa demandó. Hablaron mucho sobre cómo las cosas han cambiado en Canadá y cómo en las últimas mujeres de los años 50 (1959 pienso) no fueron permitidos en el club de la historia en la universidad de Toronto y había un centro entero de la universidad donado por la familia de Massey que las mujeres no eran agradables adentro a excepción en de danzas. Incluso hablaron de cómo Kennedy (antes de que él era presidente) cuando él vino al UofT para un discusión, mujeres no iba a no ser prohibido el pulg. Aunque se permitió a las mujeres adentro después de cierto cabildear serio, todavía había un contingente porque no quisieran que el acontecimiento diera vuelta en buffoonery. Anterior en el mes Lynne y yo hicimos dos talleres en el Jane que Goodall arraiga y que tira a la conferencia llevada a cabo en la universidad de Algonquin. Uno era guía del cambio del clima a la acción y el otro estaba en el establecimiento de una red social para el cambio social. Debido a un cuarto mézclenos-para arriba tenía doble los participantes para el segundo taller que esperábamos pero todavía fue realmente bien. Esa tarde Lynne y yo volvió para una charla muy interesante e inspirational del Dr. Jane Goodall. Ella habló mucho sobre cómo ella consiguió su comienzo y no sería sorprendido en 30 años de ahora en adelante verlo los individuos el venir a las conferencias como altavoces distinguidos de la huésped. Esta semana he estado ayudando a Mai con la compilación de un cierto stats de Ontario y también apenas haciendo algo envuelve para arriba reuniones con diversas organizaciones del socio. Es extraño envolverse para arriba. Estos últimos dos años han ido por realmente realmente rápido.

Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Hey squadra! Spero che tutto aprile abbia andato bene e quello per quelli di voi in università avete i exams superstiti e tutto quel roba di divertimento. Mólto sta continuando in Ottawa, in modo da ho pensato che cadessi una linea per mantenerlo tutto il informed. La notte scorsa ho assistito ad un evento alla st Ritrovo comunale del Bridgid. Era una conversazione fra l'ex General Adrienne Clarkson e storico Margaret Macmillan del regolatore. Benchè sia interessante non era circa gli usi e gli abusi di storia mentre il programma ha sostenuto. Hanno comunicato mólto circa come le cose sono cambiato nel Canada e come verso la fine delle donne degli anni 50 (1959 penso) non sono stati consentiti a nel randello di storia all'università di Toronto e ci era un centro universitario intero donato dalla famiglia del Massey che le donne non erano benvenute dentro tranne ai balli. Persino hanno parlato di come a Kennedy (prima che fosse presidente) quando è venuto al UofT per un dibattito, donne non stava andando essere concedutsi il poll. Benchè alle donne siano permesse dentro dopo un certo incitamento serio, ci era ancora una quota perché non hanno desiderato l'evento trasformarsi nel buffoonery. Più presto nel mese Lynne ed io hanno fatto due officine al Jane che Goodall sradica e che spara il congresso tenuto all'università di Algonquin. Uno era guida del cambiamento di clima ad azione e l'altro era su rete sociale per cambiamento sociale. dovuto una stanza mescolili-in su ha avuto doppio i partecipanti per la seconda officina che stavamo prevedendo ma ancora è andato realmente bene. Quella sera Lynne ed io ha rinviato per un colloquio inspirational e molto interessante dal Dott. Jane Goodall. Ha parlato mólto di come ha ottenuto il suo inizio e non sarei sorpreso in 30 anni da oggi vederlo tipi venire ai congressi come altoparlanti distinti dell'ospite. Questa settimana sto aiutando Mai con la compilazione del qualche stats di Ontario ed anche appena facendo alcuni spostano in su le riunioni con differenti organizzazioni del socio. È bizzarro spostare in su. Questi due anni scorsi sono andato realmente da realmente veloce.

Automatically translated into German thanks to WorldLingo
He Mannschaft! Ich hoffe, daß jeder April gut und das für die von Ihnen in der Universität gegangen hat, die Sie überlebte Prüfungen und dieses ganzes Spaßmaterial haben. Viel ist an in Ottawa gegangen, also dachte ich, daß ich eine Linie fallenlassen würde, um Sie ganz informiert zu halten. Gestern Abend sorgte mich ich einen Fall an der Str. Einkaufszentrum Bridgids. Es war ein Gespräch zwischen ehemaligem Regler-General Adrienne Clarkson und Historiker Margaret Macmillan. Obwohl es interessant war, war es nicht über die Gebräuche und die Mißbräuche von Geschichte, während das Programm behauptete. Sie sprachen viel über, wie Sachen in Kanada geändert haben und wie Ende fünfziger Jahre (1959 denke ich), der Frauen nicht in der Geschichte Verein an der Universität von Toronto gelassen wurden und es eine vollständige Universitätsmitte gab, die von der Massey Familie gespendet wurde, daß Frauen nicht innen außer an Tänzen willkommen waren. Sie sprachen sogar, über wie waren Kennedy (bevor er Präsident war), als er zum UofT für eine Debatte kam, Frauen nicht im Begriff, inch erlaubt zu werden. Obwohl Frauen innen nach etwas ernstem Beeinflussen erlaubt wurden, gab es noch eine Quote, weil sie den Fall nicht zu buffoonery machen wünschten. Früh im Monat taten Lynne und ich zwei Werkstätten beim Jane, den Goodall die Konferenz verwurzelt und schießt, die auf Algonquin Hochschule gehalten wird. Eins war Klimaänderung Führer zur Tätigkeit und das andere war auf Sozialnetzwerkanschluß für Sozialänderung. Wegen eines Raumes mischenSie uns hatte Doppeltes die Teilnehmer für die zweite Werkstatt, als wir erwarteten, aber sie noch wirklich gut ging. Dieser Abend Lynne und ich ging für ein sehr interessantes und inspirational Gespräch durch Dr. zurück Jane Goodall. Sie sprach viel über, wie sie ihren Anfang erhielt und ich nicht in 30 Jahren ab jetzt überrascht würde, etwas von Ihnen zu sehen Kerle, zu den Konferenzen als bemerkenswerte Gastlautsprecher zu kommen. Diese Woche habe ich Mai mit dem Kompilieren etwas Ontario Notfall geholfen und auch gerade tuend wickeln einige oben Sitzungen mit unterschiedlichen Partnerorganisationen auf. Es ist sonderbar, oben aufzuwickeln. Diese letzten zwei Jahre sind durch wirklich wirklich schnelles gegangen.

Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Hey equipe! Eu espero que todos abril vá bem e isso para aqueles de você na universidade que você tem exams sobrevividos e todo esse material do divertimento. Tem ido muito sobre em Ottawa, assim que eu pensei que eu deixaria cair uma linha para o manter toda informed. Última noite eu atendi a um evento no St. Centro de comunidade de Bridgid. Era uma conversação entre o general anterior Adrienne Clarkson e historian Margaret Macmillan do regulador. Embora era interessante não era sobre os usos e os abusos da história enquanto o programa reivindicou. Falaram muito sobre como as coisas mudaram em Canadá e como nas mulheres atrasadas dos 1950s (1959 eu penso) não foram permitidos no clube da história na universidade de Toronto e havia um centro inteiro da universidade doado pela família de Massey que as mulheres não eram bem-vindas dentro à exceção nas danças. Falaram mesmo sobre como Kennedy (antes que estêve presidente) quando veio ao UofT para um debate, mulheres não estava indo ser permitido dentro. Embora foram permitidas às mulheres dentro após algum lobbying sério, havia ainda um quota porque não quiseram o evento girar no buffoonery. Mais cedo no mês Lynne e eu fizemos duas oficinas no Jane que Goodall enraiza e dispara na conferência prendida na faculdade de Algonquin. Um era guia da mudança do clima à ação e o outro estava no trabalho em rede social para a mudança social. Devido a um quarto misture-nos-acima teve o dobro os participants para a segunda oficina do que nós estávamos esperando mas foi ainda realmente bem. Essa noite Lynne e mim retornou para uma conversa do muito interessante e inspirational pelo Dr. Jane Goodall. Falou muito sobre como começou seu começo e eu não seria surpreendido em 30 anos de agora ver algum de você guys vir às conferências como distintos altofalantes do convidado. Esta semana eu tenho ajudado a Mai com compilar algum stats de Ontário e também apenas fazendo alguns envolvem acima reuniões com organizações diferentes do sócio. É estranho envolver acima. Estes dois anos passados foram realmente por realmente rápido.

Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Hey lag! Jag hoppas som alla, har April den borta brunnen och det för de av dig i universitetar du har fortlevt examen och alla, som gyckel stoppar. Ett lott har gått på i Ottawa, så jag tänkte att jag skulle tappar en fodra till uppehället dig som all var informed. Den sist natten deltog i jag en händelse på St.en Bridgids gemenskap centrerar. Det var en konversation mellan tidigare regulatorGeneral Adrienne Clarkson och historiker Margaret Macmillan. Fast det intresserade, var det inte om bruket och missbruken av historia, som programmera fordrade. De talade ett lott om hur saker har ändrat i Kanada och, hur i de sena kvinnorna för 50-tal (I-funderare 1959) inte var tillåtet i historieklubban på universitetar av Toronto och det fanns en hel universitetar centrerar donerat av den Massey familjen att kvinnor inte var välkommna in bortsett från på danser. De even omtalat hur Kennedy (för han var presidenten), då han kom till UofTen för en debatt, kvinnor gick inte att vara tillåten in. Fast kvinnor var tillåtna in efter någon allvarlig lobbyverksamhet, fanns det stilla en kvot, därför att de inte önskade att händelsen ska vända in i buffoonery. Tidigare i månaden gjorde Lynne och jag två seminarier på Janen som Goodall rotar och skjuter konferensen som rymms på den Algonquin högskolan. En var klimatförändring vägleder för att åtgärda, och annat var på social nätverkande för social ändring. Tack vare en rumblandning-upp hade vi de dubbla deltagarna för understödjaseminariet, än vi förväntade, men det som var stilla, gick egentligen väl. Den afton Lynne och mig gick tillbaka för ett mycket intressant och inspirera samtal av dr.en Jane Goodall. Hon talade ett lott om hur hon fick hennes start och jag skulle för att inte förvånas i 30 år från nu för att se någon av dig grabbar som var kommande till konferenser som distingerade gästhögtalare. Denna vecka har jag varit portionen Mai med att sammanställa någon Ontario statistik och också precis att göra någon sjal upp möten med olika partnerorganisationar. Det är kusligt att slå in upp. Dessa förgångna två år har svunnet egentligen egentligen att fasta.

Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Hey команда! Я надеюсь каждое Эйприл пошло наилучшим образом и то для того из вас в университете, котор вы имеете выдержанные exams и полностью то вещество потехи. Много идет дальше в Ottawa, поэтому я думал я упадет линия для того чтобы держать вас совсем informed. Вчера я присутствовал на случае на St. Общественный центр Bridgid. Было переговором между бывшим генералитетом Адриеной Clarkson и historian Маргарет Macmillan воевода. Хотя было интересно оно не было о пользах и злоупотреблениях истории по мере того как программа востребовала. Они поговорили много о как вещи изменяли в Канаде и как in the late женщины 1950s (1959 я думаю) не позволил в клубе истории на университете Toronto и было все университетский центр donated семьей Massey что женщины не были радушны внутри за исключением на танцек. Они даже talk about как Kennedy (прежде чем он был президентом) когда он пришел к UofT для debate, женщины не шло быть позволенным cIn. Хотя женщины были позволены внутри после некоторый серьезный лоббировать, была все еще квота потому что они не хотели случай повернуть в buffoonery. Более в самом начале месяц Lynne и я сделали 2 мастерской на Джейн, котор Goodall укореняет и снимает держат конференцию, котор на коллеже Algonquin. Одно было направляющим выступом изменения климата к действию и другое находилось на социальном networking для социального изменения. Из-за комнаты смешайте-вверх нас имел двойник участники для второй мастерской чем мы предпологали но она все еще пошла реально наилучшим образом. Тот вечер Lynne и я возвратил для беседы очень интересных и inspirational Др. Джейн Goodall. Она поговорила много о как она получила ее старт и я не был бы удивлен в 30 летах from now увидеть, что я ванты пришло к конференциям как distinguished дикторы гостя. Эта неделя я помогал Mai с составлять некоторый stats Ontario и также как раз делающ некоторые оборачивают вверх встречи с по-разному организациями соучастника. Оно weird для того чтобы оборачивать вверх. Эти прошлые 2 лет шли реально реально быстрой.

Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Het team van Hey! Ik hoop April van iedereen goed en dat voor die van u op universiteit is gegaan u examens en al dat pretmateriaal hebt overleefd. EEN in Ottawa is gegaan, zodat dacht ik ik een lijn u geïnformeerdJ allen zou laten vallen houden. Vorge nacht woonde ik een gebeurtenis op St. bij Het Communautaire Centrum van Bridgid. Het was een gesprek tussen vroegere Gouverneur Algemene Adrienne Clarkson en historicus Margaret Macmillan. Hoewel het interessant was was het niet over het gebruik en de misbruiken van geschiedenis als geëisto programma. Zij spraken een partij over hoe de dingen in Canada zijn veranderd en hoe in de recente jaren '50 (1959 denk ik) de vrouwen niet in de geschiedenisclub bij de Universiteit van Toronto werden toegestaan en er was een geheel universitair centrum dat door de familie Massey wordt geschonken dat de vrouwen niet welkom binnen behalve bij dansen waren. Zij spraken zelfs over hoe Kennedy (alvorens hij voorzitter) was toen hij aan UofT voor een debat kwam, vrouwen niet gingen binnen worden toegestaan. Hoewel de vrouwen binnen na wat het ernstige lobbyen werden toegestaan, was er nog een quota omdat zij niet de gebeurtenis buffoonery wilden worden. Vroeger in de maand Lynne en ik deed twee workshops in Jane Goodall Roots en ontspruit Conferentie die in Algonquin Universiteit heeft. Men was de gids van de klimaatverandering aan actie en andere was bij het sociale voorzien van een netwerk voor sociale verandering. wegens een ruimte mengeling-op hadden wij dubbel de deelnemers voor de tweede workshop dan wij dachten maar het ging nog werkelijk goed. Die avond Lynne en ik keerde voor een zeer interessante en inspirational bespreking terug door Dr. Jane Goodall. Zij sprak een partij over hoe zij haar begin kreeg en ik zou niet verrast worden binnen 30 jaar van nu om wat van u te zien kerels volgend aan conferenties als voorname gastsprekers. Deze week heb ik MAI met het compileren van wat Ontario stats en enkel ook het doen van één of andere omslag op vergaderingen met verschillende partnerorganisaties geholpen. Het is bizar om omhoog te verpakken. Deze afgelopen twee jaar is door werkelijk werkelijk snel gegaan.

Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
هاي فريق! أنا آمل [إفرون'س] قد ذهب أبريل - نيسان جيّدا وأنّ ل أنّ من أنت في جامعة أنت تتلقّى يبقى امتحان وكلّ أنّ حالة لهو مادّة خام. يذهب كثيرا يتلقّى يكون فوق في أوتاوا, لذلك أنا فكّرت أنا سقطت خطّ أن يحافظ أنت جميعا يعلم. ليل متأخّرة حضر أنا حادث في ال [ست.] [بريدجد] [كمّونيتي سنتر]. هو كان محادثة بين سابقة حاكمة جنرال [أدرينّ] [كلركسن] ومؤرخة مارجارت [مكميلّن]. رغم أنّ هو كان ممتعة [ب] هو لم حول الإستعمالات وأسواء التاريخ بما أنّ البرنامج ادّعى. هم تحدّثوا كثيرا حول كيف أشياء قد غيّروا في كندا وكيف [إين ث لت] خمسينات (1959 يفكّر أنا) نساء كان لم يسمح في التاريخ ناد في الجامعة تورونتو وهناك كان كاملة جامعة مركز يمنح ب [مسّي] أسرة أنّ نساء [ب] لم مرحّبة داخل باستثناء في رقص. هم حتّى [تلك بووت] كيف كينيدي (قبل أن كان هو رئيس) عندما هو أتى إلى [أووفت] لمناقشة, نساء كان لم يذهب أن يكون سمحت [إين.]. رغم أنّ نساء كان سمحت داخل بعد بعض جدّيّة يضغط, كان هناك بعد حصة لأنّ هم لم يريدوا الحادث أن يلتفت داخل تهريج. [إرلير] في الشهر أتمّ [لنّ] وأنا اثنان ورش في [جن] [غودلّ] يرسّخ ويقذف مؤتمر يمسك في [ألغنقوين] كلية. واحدة كان مناخ تغير مرشدة إلى عمل وكان الأخرى على شبكة من العلاقات اجتماعيّة لتغير اجتماعيّة. [ميإكس-وب] واجبة إلى غرفة نحن تلقّى ضعف المشتركات لالثاني ورشة من نحن كان توقّعنا غير أنّ هو بعد ذهب حقّا جيّدا. أنّ رجع مساء [لنّ] وأنا ل جدّا ممتعة و [إينسبيرأيشنل] محادثة ب [در.]. [جن] [غودلّ]. هو تكلّم كثيرا حول كيف هو حصل بدايته وأنا لم يكن فاجأت في 30 سنون [فروم نوو] أن يرى [سم وف ي] شدادات يأتي إلى مؤتمرات كمتميّزة ضيفة المتحدث. هذا أسبوع يساعد أنا يتلقّى يكون [مي] مع ينسّق بعض أنطاريو [ستت] وأيضا فقط يتمّ بعض يلفّ فوق اجتماعات مع مختلفة شريكة تنظيمات. هو غريبة أن يكون لففت فوق. قد ذهب هذا سابقة اثنان سنون ب حقّا حقّا سريعة.

Tonight I watched the film Hunger by Steve McQueen for the first time. For my historical films class I thought it would be really interesting to look at how contemporary English directors like Ken Loach (The Wind that Shakes the Barley), Paul Greengrass (Bloody Sunday) and Steve McQueen have become important in constructing a history of Irish republicanism that has maybe on purpose, maybe indirectly contributed to the construction of national identity. It's an interesting concept, how the outsider can, without trying to move into 'the inside', can help to construct and define the 'inside'. I chose these three films in particular because of their diversity. While Bloody Sunday and Hunger deal with historical representations of the events of the modern troubles, The Wind that Shakes the Barley looks at the Black and Tan War and Irish Civil War. While Bloody Sunday was originally meant to be broadcast on television (and only later secured cinematic distribution), the other two were festival darlings. While Ken Loach is a veteran director and Greengrass is fairly accomplished, Hunger was McQueen's first feature film. While Loach and Greengrass opt for realism (with Greengrass trying for total immersion) McQueen was exceptionally and unapologetically artistic. Anyways, sorry for the side track. What I am trying to get at is the film Hunger – I'm not sure that it worked for me. Based on the reception that Hunger has received most people have gained some sympathy for the man at a personal level, while I think I lost a lot. The film completely ignored the politics of it all and brought a national memory down to a personal one and in the process left out a lot of the context that I feel gives his story some sympathy. While before watching it, certainly not approving of the methods used by Sands and the like (violence is never the answer and the killing of civilians is unacceptable under all circumstances) I had a certain respect for the strength of his convictions and his political beliefs. Without this political context I found that Sands was reduced to the role of a selfish martyr, someone that was toying with his own mortality in some sick power game. I can see where people who do not have a sense of the history of the troubles, a context, or an understanding of previous prison protests might get lost or fall into a trap of accepting the mysticism around the hunger strikers, the legend that has been passed down without questioning it. Luckily, this is an area of interest for me and I finished reading Denis O'Hearn's biography of Sands, Nothing but an Unfinished Song. Though the film and the book are totally unrelated. I think this is one case where history did not necessarily need to be played out on film. Because art has such a power to change the way people see things I think that historical films really really need to be careful to try to surpass being beyond art, recognizing their place in historical discourse.

Faim (le film)
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Ce soir j'ai observé la faim de film par Steve McQueen pour la première fois. Pour mes films historiques classez I a pensé que ce soit vraiment intéressant de regarder la façon dont les directeurs anglais contemporains aiment la loche de Ken (le vent qui secoue l'orge), Paul Greengrass (dimanche sanglant) et Steve McQueen sont devenus important en construisant une histoire avec du républicanisme irlandais qui a peut-être sur le but, peut-être indirectement contribuée à la construction de l'identité nationale. C'est un concept intéressant, comment l'étranger peut, sans essayer d'entrer dans « l'intérieur », peut aider à construire et définir le « intérieur ». J'ai choisi ces trois films en particulier en raison de leur diversité. Tandis que dimanche et faim sanglants traite les représentations historiques des événements des ennuis modernes, le vent qui secoue l'orge regarde la guerre noire et bronzage et la guerre civile irlandaise. Tandis que dimanche sanglant était à l'origine censé pour être émission à la télévision (et seulement plus tard a fixé la distribution cinématographique), les autres deux étaient des chéris de festival. Tandis que la loche de Ken est un directeur de vétéran et Greengrass est assez accompli, la faim était le premier film du dispositif de McQueen. Tandis que l'opter de loche et de Greengrass pour le réalisme (avec Greengrass essayant pour l'immersion totale) McQueen était particulièrement et unapologetically artistique. Quoi qu'il en soit, désolé pour la voie latérale. Ce que j'essaye d'atteindre est la faim de film - je ne suis pas sûr que cela a fonctionné pour moi. Basé sur la réception que la faim a reçue la plupart des personnes ont gagné de la sympathie pour l'homme à un niveau personnel, alors que je pense que j'ai perdu beaucoup. Le film a complètement ignoré toute la politique de lui et a réduit une mémoire nationale à personnelle et dans de gauche beaucoup de processus dehors du contexte qui je me sens donne à son histoire de la sympathie. Tandis qu'avant de l'observer, n'approuvant certainement pas les méthodes employées par Sands et semblables (la violence n'est jamais la réponse et le massacre des civils est inacceptable dans toutes les circonstances) j'ai eu un certain respect pour la force de ses convictions et de sa croyance politique. Sans ce contexte politique j'ai constaté que des sables ont été réduits au rôle d'un martyre égoïste, quelqu'un qui toying avec sa propre mortalité dans un certain jeu en difficulté de puissance. Je peux voir où les gens qui n'ont pas un sens de l'histoire des ennuis, d'un contexte, ou d'un arrangement des protestations précédentes de prison pourraient se perdre ou tombent dans un piège d'accepter le mysticisme autour des grèvistes de faim, la légende qui a été passée vers le bas sans le remettre en cause. Heureusement, c'est un centre d'intérêt pour moi et j'ai fini la biographie de Denis O'Hearn de lecture des sables, rien mais une chanson non finie. Cependant le film et le livre sont totalement indépendants. Je pense que c'est un cas où l'histoire n'a pas nécessairement eu besoin d'être jouée dehors sur le film. Puisque l'art a une telle puissance de changer la manière que les gens voient des choses je pense que les films historiques doivent vraiment vraiment faire attention à essayer de surpasser être au delà de l'art, identifiant leur endroit dans le discours historique.

Hambre (la película)
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Miré esta noche el hambre de la película de Steve McQueen por primera vez. Para mis películas históricas clasifique I pensó que fuera realmente interesante mirar cómo los directores ingleses contemporáneos tienen gusto del Loach de Ken (el viento que sacudare la cebada), Paul Greengrass (domingo sangriento) y Steve McQueen ha hecho importante en construir una historia del republicanism irlandés que tiene quizá en propósito, quizá contribuida indirectamente a la construcción de la identidad nacional. Es un concepto interesante, cómo puede el forastero, sin intentar moverse en “el interior”, puede ayudar a construir y definir el “interior”. Elegí estas tres películas particularmente debido a su diversidad. Mientras que domingo y el hambre sangrientos se ocupan de las representaciones históricas de los acontecimientos de los apuros modernos, el viento que sacudare la cebada mira la guerra del negro y del Tan y la guerra civil irlandesa. Mientras que domingo sangriento fue significado originalmente para ser difusión en la televisión (y aseguró solamente más adelante la distribución cinemática), los otros dos eran queridos del festival. Mientras que el Loach de Ken es director del veterano y Greengrass se logra bastante, el hambre era primera película de la característica de McQueen. Mientras que el OPT del Loach y de Greengrass para el realismo (con Greengrass intentando para la inmersión total) McQueen era excepcionalmente y unapologetically artístico. De todas formas, apesadumbrado para la pista lateral. En qué estoy intentando conseguir es el hambre de la película - no soy seguro que trabajó para mí. De acuerdo con la recepción a que el hambre ha recibido la mayoría de la gente ha ganado una cierta condolencia para el hombre en un nivel personal, mientras que pienso que perdí mucho. La película no hizo caso totalmente de la política de ella toda y trajo una memoria nacional abajo personal y en de la izquierda los muchos de proceso hacia fuera del contexto que me siento da a su historia una cierta condolencia. Mientras que antes de mirarlo, ciertamente no aprobando de los métodos usados por Sands y similares (la violencia nunca es la respuesta y la matanza de civiles es inaceptable bajo todas las circunstancias) tenía cierto respecto por la fuerza de sus convicciones y de su creencia política. Sin este contexto político encontré que las arenas fueron reducidas al papel de un martyr egoísta, alguien que toying con su propia mortalidad en un cierto juego enfermo de la energía. Puedo ver donde la gente que no tiene un sentido de la historia de los apuros, de un contexto, o de una comprensión de las protestas anteriores de la prisión pudo conseguir perdida o cae en una trampa de aceptar el mysticism alrededor de los huelguistas del hambre, la leyenda que se ha pasado abajo sin preguntarlo. Afortunadamente, éste es un campo de interés para mí y acabé la biografía de arenas, nada pero una canción inacabada de Denis O'Hearn de la lectura. Sin embargo la película y el libro están totalmente sin relación. Pienso que éste es un caso donde la historia no necesitó necesariamente ser jugada hacia fuera en la película. Porque el arte tiene tal energía de cambiar la manera que la gente ve cosas pienso que las películas históricas realmente realmente necesitan tener cuidados de intentar sobrepasar estar más allá del arte, reconociendo su lugar en discurso histórico.

Fame (la pellicola)
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Stasera ho guardato per la prima volta la fame della pellicola da Steve McQueen. Per le mie pellicole storiche classifichi la I ha pensato che sia stato realmente interessante da guardare come i direttori inglesi contemporanei gradiscono il Loach del Ken (il vento che agita l'orzo), Paul Greengrass (domenica sanguinante) e Steve McQueen è diventato importante nella costruzione della storia con republicanism irlandese che ha forse su scopo, forse contribuita indirettamente alla costruzione dell'identità nazionale. È un concetto interessante, come lo straniero può, senza provare ad entrare “nella parte interna„, può contribuire a costruire e definire “la parte interna„. Ho scelto queste tre pellicole in particolare a causa della loro diversità. Mentre domenica e la fame sanguinanti si occupano delle rappresentazioni storiche degli eventi delle difficoltà moderne, il vento che agita l'orzo osserva la guerra di Tan e di nero e la guerra civile irlandese. Mentre domenica sanguinante originalmente è stata significata per essere radiodiffusione sulla televisione (e più successivamente ha assicurato soltanto la distribuzione cinematic), gli altri due erano tesori di festival. Mentre il Loach del Ken è un direttore del veterano e Greengrass ragionevolmente è compiuto, la fame era prima pellicola della caratteristica del McQueen. Mentre l'opt di Greengrass e del Loach per il realismo (con Greengrass che prova per l'immersione totale) McQueen era particolarmente e unapologetically artistico. In ogni modo, spiacente per la pista laterale. A che cosa sto provando ad ottenere è la fame della pellicola - non sono sicuro che ha funzionato per me. Sulla base della ricezione che la fame ha ricevuto la maggior parte della gente ha guadagnato una certa compassione per l'uomo ad un livello personale, mentre penso che perderà mólto. La pellicola completamente gli ha ignorato la politica tutta ed ha portato una memoria nazionale giù a personale e di parte di sinistra nel contesto molto trattato fuori che ritengo dà alla sua storia una certa compassione. Mentre prima di guardarlo, certamente non approvando i metodi impiegati da Sands e dai simili (violenza non è mai la risposta e l'uccisione dei civili è inaccettabile in tutte le circostanze) ho avuto certo rispetto per la resistenza delle sue convinzioni e della sua credenza politica. Senza questo contesto politico ho trovato che le sabbie sono state ridotte al ruolo di un martyr egoista, qualcuno che toying con la sua propria mortalità in un certo gioco ammalato di alimentazione. Posso vedere dove la gente che non ha un senso della storia delle difficoltà, di un contesto, o di una comprensione delle proteste precedenti della prigione potrebbe ottenere persa o cade in una presa di accettare il mysticism intorno ai percussori di fame, la leggenda che è stata passata giù senza metterlo in discussione. Fortunatamente, questa è una zona di interesse per me ed ho rifinito la biografia delle sabbie, niente ma una canzone non finita del Denis O'Hearn della lettura. Comunque la pellicola ed il libro sono completamente indipendenti. Penso che questo sia un caso dove la storia necessariamente non ha dovuto essere giocata fuori sulla pellicola. Poiché l'arte ha una tal alimentazione cambiare il senso che la gente vede le cose penso che le pellicole storiche realmente realmente debbano fare attenzione provare a sorpassare essere oltre l'arte, riconoscente il loro posto nel discorso storico.

Hunger (der Film)
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Heute abend paßte ich den Film Hunger durch Steve McQueen zum ersten Mal auf. Für meine historischen Filme klassifizieren Sie I dachte, daß zu betrachten wirklich interessant, wie zeitgenössische englische Direktoren Ken Schmerle mögen (den Wind, der die Gerste rüttelt), Paul Greengrass (blutiger Sonntag) war und Steve McQueen sind wichtig geworden, wenn man eine Geschichte aus irischem republicanism konstruierte, das möglicherweise auf Zweck hat, möglicherweise indirekt beigetragen zum Aufbau der nationalen Identität. Es ist ein interessantes Konzept, wie der Außenseiter kann, ohne zu versuchen, „in das Innere“ zu bewegen, kann helfen zu konstruieren und das „Innere“ definieren. Ich wählte diese drei Filme insbesondere wegen ihrer Verschiedenartigkeit. Während blutiger Sonntag und Hunger historische Darstellungen der Fälle der modernen Mühen beschäftigen, betrachtet der Wind, der die Gerste rüttelt, den Schwarz-und Säurenummer Krieg und irischen Bürgerkrieg. Während blutiger Sonntag ursprünglich bedeutet wurde, um Sendung auf Fernsehen zu sein (und nur sicherte später cinematic Verteilung), waren die anderen zwei Festivallieblinge. Während Ken Schmerle ein Veterandirektor ist und Greengrass ziemlich vollendet wird, war Hunger erster Film Eigenschaft McQueens. Während Schmerle- und Greengraßoptativ für Realismus (wenn Greengrass für Gesamtimmersion versucht,) McQueen außergewöhnlich und unapologetically künstlerisch war. Sowieso traurig für die seitliche Schiene. Ich, versuche an was zu erhalten, ist der Film Hunger - ich bin nicht sicher, daß es für mich funktionierte. Gegründet auf der Aufnahme, die Hunger empfangen hat, haben die meisten Leute etwas Sympathie für den Mann auf einem persönlichen Niveau gewonnen, während ich denke, daß ich viel verlor. Der Film ignorierte vollständig die Politik von ihm alle und senkte ein nationales Gedächtnis bis ein persönliches und in einer Prozeßdes links Menge heraus Kontext, der ich glaube, gibt seiner Geschichte etwas Sympathie. Während, bevor ich es aufpaßte und zweifellos nicht die Methoden genehmigte, die durch Sands und dergleichen verwendet werden (Gewalttätigkeit ist nie die Antwort und die Tötung der Zivilisten ist unter allen Umständen nicht annehmbar), ich hatte einen bestimmten Respekt für die Stärke seiner überzeugungen und seines politischen Glaubens. Ohne diesen politischen Kontext fand ich, daß Sande auf der Rolle eines egoistischen Märtyrers verringert wurden, jemand, das mit seiner eigenen Sterblichkeit in irgendeinem krankem Energie Spiel toying. Ich kann sehen, wo Leute, die nicht eine Richtung der Geschichte der Mühen, des Kontextes oder des Verständnisses der vorhergehenden Gefängnisproteste haben, verloren erhalten konnten oder in eine Falle des Annehmens des Mystizismus um die Hungerschlaggeräte fallen, die Legende, die unten geführt worden ist, ohne es zu fragen. Glücklicherweise ist dieses ein Bereich des Interesses für mich und ich beendete Messwertdenis O'Hearns Biographie der Sande, nichts aber ein unfertiges Lied. Zwar sind der Film und das Buch total ohne Bezug. Ich denke, daß dieses ein Fall ist, in dem Geschichte nicht notwendigerweise brauchte, heraus auf Film gespielt zu werden. Weil kunst solch eine Energie hat, die Weise zu ändern, die Leute Sachen sehen, ich denke, daß historische Filme wirklich wirklich achtgeben müssen, daß versuchen, Sein über der kunst hinaus zu übertreffen und erkennen ihren Platz in der historischen Darlegung.

Fome (a película)
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Hoje à noite eu prestei atenção à fome da película por Steve McQueen para a primeira vez. Para minhas películas históricas classifique I pensou que seja realmente interessante olhar como os diretores ingleses contemporary gostam do Loach de Ken (o vento que agita a cevada), Paul Greengrass (domingo sangrento) e Steve McQueen tornou-se importante em construir uma história do republicanism Irish que tem talvez na finalidade, talvez contribuída indiretamente à construção da identidade nacional. É um conceito interessante, como o outsider pode, sem tentar mover-se “no interior”, pode ajudar construir e definir o “interior”. Eu escolhi estas três películas no detalhe por causa de sua diversidade. Quando domingo e a fome sangrentos tratarem das respresentações históricas dos eventos dos problemas modernos, o vento que agita a cevada olha a guerra do preto e do Tan e a guerra civil Irish. Quando domingo sangrento foi significado originalmente ser transmissão na televisão (e somente fixou mais tarde a distribuição cinematic), os outros dois eram queridos do festival. Quando o Loach de Ken for um diretor do veteran e Greengrass está realizado razoavelmente, a fome era película da característica de McQueen primeira. Quando o opt do Loach e do Greengrass para o realism (com o Greengrass que tenta para a imersão total) McQueen era excepcionalmente e unapologetically artístico. Em todo o caso, pesaroso para a trilha lateral. O que eu estou tentando começar é a fome da película - eu não sou certo que trabalhou para mim. Baseado na recepção que a fome recebeu a maioria de povos ganharam algum sympathy para o homem em um nível pessoal, quando eu pensar que eu perdi muito. A película ignorou completamente toda a política dela e trouxe uma memória nacional para baixo a uma pessoal e da esquerda nos muitos process para fora do contexto que eu sinto dá a sua história algum sympathy. Quando antes de lhe prestar atenção, certamente não aprovando os métodos usados por Areia e pelo gosto (a violência é nunca a resposta e a matança dos civis é inaceitável sob todas as circunstâncias) eu tive algum respeito para a força de suas convicções e de sua opinião política. Sem este contexto político eu encontrei que as areias estiveram reduzidas ao papel de um martyr selfish, alguém que toying com seu próprio mortality em algum jogo doente do poder. Eu posso ver onde os povos que não têm um sentido da história dos problemas, de um contexto, ou de uma compreensão de protestos precedentes da prisão puderam começar perdidos ou caem em uma armadilha de aceitar o mysticism em torno dos grevistas da fome, a legenda que foi passada para baixo sem o questionar. Felizmente, esta é uma área de interesse para mim e eu terminei a biografia das areias, nada mas uma canção Unfinished de Denis O'Hearn da leitura. Though a película e o livro são totalmente unrelated. Eu penso que este é um caso onde a história não necessitou necessariamente ser jogada para fora na película. Porque a arte tem tal poder mudar a maneira que os povos vêem coisas eu penso de que as películas históricas necessitam realmente realmente ter cuidados para tentar surpass ser além da arte, reconhecendo seu lugar no discurso histórico.

Hunger (filma)
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Ikväll höll ögonen på jag filmahungern av Steve McQueen för den första tiden. För mitt historiskt filmar klassificerar I tänkte att det skulle intresserar egentligen för att se hur den lika Ken för samtidaa engelska direktörer loachen (linda som skakar kornet), Paul Greengrass (blodig söndag) och Steve McQueen har blivit viktiga i konstruering av en historia av den irländska republicanismen, som har kanske att ämna som på bidras kanske indirekt till konstruktionen av medborgareidentiteten. Det är ett intressant begrepp, hur icke-favorit kan, utan pröva till flyttningen in i ”insidan”, kan hjälpa till tankeskapelsen och definiera ”insidan”. Jag valde dessa tre filmar i synnerhet på grund av deras mångfald. Stunder blodar ner söndag, och hungeravtalet med historisk kritiska anmärkningar av händelserna av det modernt besvärar, linda som skakar kornet ser svarten, och solbrännan kriger och den irländska inbördeskriget. Stunder som den blodiga söndagen betyddes ursprungligen för att sändas på television (och endast mer sistnämnd säkrad filmisk fördelning), de andra tvåna, var festivalälsklingar. Den stundKen loachen är en veterandirektör, och Greengrass är ganska fulländad, hunger var McQueens första spelfilm. Stundloach- och Greengrass opt för realism (med Greengrass som är pröva för sammanlagd immersion) McQueen var ovanligt och unapologetically konstnärlig. Anyways ledset för sidan spåra. Vad den pröva I-förmiddagen som ska fås på är filmahungern - den inte säkra I-förmiddagen att den fungerade för mig. Baserat på mottagandet, som hunger har mottagit, har mest folk nått någon sympati för manen på ett personligt jämnar, för funderare I för stunder I borttappad mycket. Filma ignorerade alla politiken av den och kom med fullständigt en medborgare som minnet besegrar till personlig och i det processaa som ut lämnas en radda sammanhanget att I-känselförnimmelsen ger hans berättelse någon sympati. Stunder, innan jag höll ögonen på det och bestämt inte att godkänna av metoderna som används av Sands och något liknande (våld är aldrig svaret, och dödandet av civilister är oacceptabelt under alla omständigheter), hade jag en bestämd respekt för styrkan av hans övertygelser och hans politiska troar. Utan detta politiska sammanhang I grunda, att Sands förminskades till rollen av en självisk martyr, någon som toying med hans egna dödlighet i något sjukt driver leken. Jag kan se, var folket, som inte har en avkänning av historien av besvärar, ett sammanhang, eller en överenskommelse av den föregående fängelseproteststyrkan får borttappad, eller nedgången in i en fälla av att acceptera mysticismen runt om hungerslagmännen, besegrar legenden, som har passerats, utan förhör det. Luckily är detta ett område av intresserar för mig, och jag avslutade den läs- Denis O'Hearns biografin av Sands som var ingenting utom en oavslutad Song. Though är filma och boka totalt unrelated. Funderare I detta är ett fall var historia inte behövde nödvändigtvis att lekas ut på filmar. Därför att konst har en sådan driva som långt ändrar, ser folket funderare för saker I, som historisk filmar egentligen egentligen behov att vara försiktig till försök att överträffa att vara det okändakonst, deras igenkännande förlägger i historisk diskurs.

Голод (пленка)
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Tonight я наблюдал голод пленки Стив McQueen for the first time. Для моих исторических пленок классифицируйте I подумал это было реально интересно посмотреть как современные английские директоры любят Кен Loach (ветер трястиет ячмень), Пол Greengrass (кровопролитное воскресенье) и Стив McQueen было важным в строить историю ирландского republicanism которое имеет возможно на цели, возможно косвенно способствованную к конструкции национальной самобытности. Будет интересной принципиальной схемой, как аутсайдер может, без пытаться двинуть в «внутренность», может помочь построить и определить «внутренности». Я выбрал эти 3 пленки в частности из-за их разнообразности. Пока кровопролитные воскресенье и голод общаются с историческими представлениями случаев самомоднейших тревог, ветер который трястиет ячмень смотрит войну черноты и Tan и ирландское гражданскую войну. Пока кровопролитным воскресеньем первоначально намеревалось быть передача на телевидении (и только более поздно обеспечил cinematic распределение), другие 2 были милочками празднества. Пока Кен Loach будет директором ветерана и Greengrass справедливо выполнено, голодом была пленка характеристики McQueen первая. Пока opt Loach и Greengrass для реализма (при Greengrass пытаясь для полного погружения) McQueen был исключительнейше и unapologetically художническ. В лубом случае, огорченно для бортового следа. Я пытаюсь получить на будет голодом пленки - я не уверен что он работал для меня. Я основаны на приеме голод получил большинств люди приобрели некоторое сочувствие для человека на личном уровне, пока я думаю я потеряло много. Пленка вполне проигнорировала политику ее все и принесла национальное вплоть памяти до личное одно и в отростчатом левой стороны множестве вне смысла я чувствую дает его рассказу некоторое сочувствие. Пока перед наблюдать его, некоторо одобряющ методов используемых Песком и cThe cLike (расправой не будет никогда ответ и умерщвление civilians неприемлемо под всеми обстоятельствами) я имел некоторое уважение для прочности его осуждений и его политического убеждения. Без этого политического смысла я нашел что пески были уменьшены к роли шкурного martyr, кто-то которое toying с его собственной смертностью в некоторой больной игре силы. Я могу увидеть где люди не имеют чувство истории тревог, смысла, или вникания ранее протестов тюрьмы могли получить lost или падают в ловушку принятия mysticism вокруг забастовщиков голода, сказание которое было о вниз без спрашивать его. Удачливейше, это будет сфера интересов для меня и я закончил жизнеописание песков, ничего но Unfinished песню Denis O'Hearn чтения. Однако пленка и книга полно unrelated. Я думаю это один случай где истории обязательно не было нужно быть сыгранным вне на пленке. Потому что искусствоо имеет такую силу изменить дорогу, котор люди видят вещи я думаю что историческим пленкам реально реально нужно быть осторожным попытаться перегнать быть за искусствоом, узнавая их место в историческом discourse.

Honger (de film)
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Vanavond lette ik voor het eerst op de filmHonger door Steve McQueen. Voor mijn historische films dacht klasse I het werkelijk interessant om hoe zou zijn te bekijken de eigentijdse Engelse directeuren zoals Ken Loach (de Wind die de Gerst) schudt, Paul Greengrass (Bloedige Zondag) en Steve McQueen in het construeren van een geschiedenis van Ierse republicanism die misschien op doel heeft, misschien die onrechtstreeks tot de bouw van nationale identiteit wordt bijgedragen belangrijk zijn geworden. Het is een interessant concept, hoe de buitenstaander kan, zonder het proberen om zich in de „binnenkant“ te bewegen, kan helpen te construeren en de „binnenkant“ bepalen. Ik koos deze drie films in het bijzonder wegens hun diversiteit. Terwijl de Bloedige Zondag en de Honger historische vertegenwoordiging van de gebeurtenissen van de moderne problemen behandelen, de Wind die de Gerst schudt bekijkt de Oorlog van de Zwarte en Tan en Ierse Burgeroorlog. Terwijl de Bloedige Zondag oorspronkelijk uitzending op televisie (en beveiligde slechts later cinematic distributie) moest zijn, waren andere twee festival darlings. Terwijl Ken Loach een veteraandirecteur is en Greengrass vrij verwezenlijkt is, was de Honger eerste de eigenschapfilm van McQueen. Terwijl Loach en Greengrass voor realisme opteren (met Greengrass die voor totale onderdompeling probeert) McQueen was uitzonderlijk en unapologetically artistiek. Anyways, droevig voor het zijspoor. Wat ik probeer om te krijgen bij is de filmHonger - ik ben niet zeker dat het voor me werkte. Gebaseerd op de ontvangst die de Honger heeft ontvangen hebben de meeste mensen wat sympathie voor de man op persoonlijk niveau bereikt, terwijl ik denk ik een verloor. De film negeerde volledig de politiek van het allen en verlaagde een nationaal geheugen aan persoonlijke en in het proces verliet uit de heel wat context dat ik vind zijn verhaal wat sympathie geeft. Terwijl alvorens op het te letten, zeker niet het goedkeuren de methodes die door Zand en dergelijke (het geweld is nooit het antwoord worden gebruikt en de moord van burgers is onaanvaardbaar in alle omstandigheden) ik een bepaalde eerbied voor de sterkte van zijn overtuigingen en zijn politieke geloven had. Zonder deze politieke context vond ik dat het Zand tot de rol van een egoïstische martelaar werd verminderd, iemand wie met zijn eigen mortaliteit in één of ander ziek machtsspel stuk speelgoed. Ik kan zien waar de mensen die geen betekenis van de geschiedenis van de problemen hebben, een context, of een inzicht in vorige gevangenisprotesten zouden kunnen worden verloren of in een val lopen van het goedkeuren van mysticism rond hongerstrikers, de legende die zonder het te vragen is doorgegeven. Gelukkig, is dit een gebied van belang voor me en ik ben met klaar het lezen van de biografie van Denis O'Hearn van Zand, niets dan een Onvolledig Lied. Hoewel de film en het boek totaal niet verwant zijn. Ik denk dit één geval is waar de geschiedenis niet noodzakelijk om op film te hoeven worden beeindigd. Omdat de kunst zulk een bevoegdheid heeft om de maniermensen te veranderen zie dingen ik denk dat de historische films werkelijk werkelijk zorgvuldig moeten zijn proberen om het zijn voorbij kunst te overtreffen, erkennend hun plaats in historische verhandeling.

حالة جوع (الفيلم)
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
هذا المساء راقب أنا الفيلم حالة جوع بستيف [مكقوين] [فور ث فيرست تيم]. صنّفت لأفلامي تاريخيّة أنا فكّر هو يكون حقّا ممتعة أن ينظر في كيف مديرات معاصرة إنجليزيّة يحبّون [كن] [لوأش] (الريح أنّ يهزّ الشعير), بول [غرينغرسّ] (يوم الأحد دام) وستيف [مكقوين] قد أصبح مهمّة في يبني تاريخ من [ربوبليكنيسم] إيرلنديّة أنّ يتلقّى ربّما على غرض, ربّما بشكل غير مباشر يسهم إلى البناء من هوية وطنيّة. هو مفهوم ممتعة, كيف الدخيلة يستطيع, دون يحاول أن يتحرّك داخل "الداخل", يستطيع ساعدت أن يبني وعيّنت ال "داخل". أنا اخترت هذا ثلاثة أفلام [إين برتيكلر] بسبب تنوعهم. بينما دام يوم الأحد وحالة جوع يعالج مع تمثيلات تاريخيّة من الحادثات من الاضطرابات حديثة, ينظر الريح أنّ يهزّ الشعير في الأسود و [تن] حرب وحرب أهليّة إيرلنديّة. أمّن بينما يوم الأحد دام كان أصلا عنيت أن يكون إذاعة على تلفزيون (وفقط فيما بعد توزيع سينمائيّة), الأخرى اثنان كان مهرجان حبيبات. بينما [كن] [لوأش] يكون محارب قديم مديرة و [غرينغرسّ] يكون تماما أنجزت, كان حالة جوع [مكقوين] أولى سمة فيلم. بينما [لوأش] و [غرينغرسّ] [أبت] لواقعيّة (مع [غرينغرسّ] يحاول لتغطيس إجماليّة) [مكقوين] كان استثنائيّا و [أونبولوجتيكلّي] فنّيّة. [أنوس], آسفة للأثر جانبيّة. ماذا أنا أكون أحاول أن يحصل في الفيلم حالة جوع - ليس أنا يوقن أنّ هو عمل ل ي. يؤسّس على الاستقبال أنّ حالة جوع قد استلم قد كسب كثير الناس بعض تعاطف للرجل في مستوى شخصيّة, بينما أنا أفكّر أنا خسرت كثيرا. تجاهل الفيلم تماما السياسة من هو كلّ وأحضر ذاكرة وطنيّة إلى أسفل إلى شخصيّة واحدة وفي المعامل يسار خارجا [ا لوت] من السياق أنّ أنا أشعر يعطي قصته بعض تعاطف. بينما قبل يراقب هو, بالتّأكيد لا يوافق من الطرق يستعمل ب [سندس] و [ث.ليك] (عنف أبدا الجوابة والقتل المدنيات غير مقبول تحت كلّ ظروف) تلقّى أنا إحترام مؤكّدة للقوة من قناعته وإعتقاده سياسيّة. دون هذا سياق سياسيّة أسّس أنا أنّ رمال كان قلّلت إلى الدور من شهيدة أنانيّة, أحد ما أنّ كان عبث مع ه خاصّة وفاة في بعض مريضة قوة لعبة. أنا يستطيع رأيت حيث الناس الذي لا يتلقّى إحساس من التاريخ من الاضطرابات, سياق, أو تفهم من سابقة سجن إحتجاجات أمكن حصلت ضائعة أو يسقط داخل مصيدة من يقبل التصوف حول الحالة جوع مضارب, الأسطورة أنّ يتلقّى يكون مررت إلى أسفل دون يستنطق هو. لحسن الحظّ, هذا [أرا وف ينترست] ل ي وأنهى أنا قراءة [دنيس] [أ'هرن'س] سيرة الرمال, لاشيء غير أنّ أغنية غيرمكتمل. مع ذلك الفيلم والكتاب تماما لا صلة له ب. أنا أفكّر هذا واحدة حالة حيث تاريخ لم بالضّرورة احتاج أن يكون لعبت خارجا على فيلم. لأنّ فنية يتلقّى هذا قوة أن يغيّر الطريق الناس يرون أشياء أنا أفكّر أنّ يحتاج أفلام تاريخيّة حقّا حقّا أن يكون حريصة أن يحاول أن يفوق يكون إلى ما بعد فنّ, يميّز مكانهم في خطبة تاريخيّة.

Yesterday when I was looking for a film grant application from TG4, the Irish television channel that broadcasts as gaeilge (in the Irish language) I found a couple of things that really surprised me and got me thinking about larger issues of cultural and national identity. The first of these was the prominence of an Irish country music programme. Essentially it is a group of people around my mum's age that sing really twangy country western songs for an hours a few times every week. The second thing was that the channel, once renowned for its homegrown entertainment and news/public affairs programmes was carrying dubbed versions of popular American shows such as Dora the Explorer, One Tree Hill and Gossip Girl. This got me thinking, how does theAmericanisation of Irish television affect cultural identity on a broader scale.

While I can see the value in the dubbing of Dora the Explorer (I mean who doesn't want a trilingual child that can move seamlessly between gaelige, English and Spanish) I have to admit I was confused by the presence of a country music program and initially upset over the broadcasting of Gossip Girl and One Tree Hill (it should be noted that while I can't stand the show Gossip Girl, I am a big fan of One Tree Hill so the bias gets balanced out). At a time when my generation is being told constantly that we are at risk of losing our culture (especially our language) and that we need to hold onto it now tighter than ever for its survival, we find it being watered down. If a dubbed version of some American sitcom is what we are trying to protect is it really worth fighting for? Shouldn't the television channel that is best placed to help us protect this culture that we are being told is being eroded by immigration, westernisation, secularisation, globalisation (and a whole bunch other -isations) have a responsibility to preserve Irish culture as opposed to further adding to this Americanisation? Shouldn't TG4 promote the idea of "we ourselves" as opposed to "us only a little bit different from the rest of 'em"?

A bit bitter, and nostalgic for times when TG4 was full of grandfatherly men with flat-caps talking about sheep, I phoned a mate of mine still living in the Republic for his take on the matter and the perspective he offered surprised me even more than the thought of a ginger mum-look alike strumming a bango and attempting to yodel a Dolly Parton song on a Wednesday afternoon. He actually saw the dubbing of American programmes as a positive thing and a way for us to protect our culture by making it easier for us to engage with something that may seem distant and foreign at times, a relic of the past lost within the lights and sounds of the modern world. It is the Gossip Girl generation that (frighteningly enough) that is entrusted with the responsibility of pulling gaelige back from the brink of extinction. So, Colm argued, if the youth are going to be watching Gossip Girl anyways, wouldn't you rather have them watch it as gaeilge where they can reinforce their language skills rather than in English? Furthermore when they dub these programmes, Irish speaking youth get the sense that both they and their language are important and worth making an effort for. While I still think that it would be better if TG4 were to make an effort to create some worthwhile Irish programming that would speak more directly to this generation (preferably without all the consumerism or glorification of teen sex and drug abuse), I think now I see the value in the dubbing. I just wish if they were going to dub they would dub some different shows - maybe a little House, some Scrubs maybe? It's just too bad that I'm not in the Republic, because I'd like to think that if given the option of watching One Tree Hill as gaeilge every week as opposed to English I would take it.

As I live in Canada, it also got me thinking about the whole Québec situation. Is this what it felt like before the Quiet Revolution. Are the parents and youth of Québec struggling with the idea of watching Gossip Girl en français? Maybe with this whole globalization thing we are more connected than we think.

Fille de bavardage et identité nationale
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Hier quand je recherchais une application de concession de film de TG4, le canal irlandais de télévision qui annonce comme le gaeilge (dans la langue irlandaise) j'a trouvé un couple des choses qui m'ont vraiment étonné et obtiennent me pensant à de plus grandes questions d'identité culturelle et nationale. Le premier de ces derniers était la proéminence d'un programme irlandais de musique de pays. Essentiellement c'est un groupe de personnes autour de l'âge de ma maman qui chantent à pays vraiment vibrant des chansons occidentales pour des heures plusieurs fois chaque semaine. La deuxième chose était que le canal, une fois les renommés pour son divertissement et nouvelles/programmes du cru affaires publiques portaient des versions doublées des expositions américaines populaires telles que Dora l'explorateur, une colline d'arbre et fille de bavardage. Ceci m'a obtenu pensant, comment fait le theAmericanisation de la télévision irlandaise affectent l'identité culturelle sur une plus large échelle.

Tandis que je peux voir la valeur dans le doublage de Dora l'explorateur (je signifient qui pas vouloir trilingue enfant qui peut se déplacer seamlessly entre gaelige, anglais et espagnol) que je dois admettre que j'ai été confondu par la présence d'un programme de musique de pays et d'un excédent au commencement dérangé la radiodiffusion de la fille de bavardage et une colline d'arbre (il convient noter qu'alors que je ne peux pas tenir la fille de bavardage d'exposition, je suis un grand ventilateur d'une colline d'arbre ainsi la polarisation obtient équilibrée dehors). À un moment où on dit constamment ma génération que nous sommes en danger de perdre notre culture (particulièrement notre langue) et que nous devons nous tenir sur elle maintenant plus étroitement que jamais pour sa survie, nous la trouvons étant arrosés vers le bas. Si est une version doublée d'un certain sitcom américain ce que nous essayons de nous protéger est lui vraiment intéressant combattre pour ? Le canal de télévision qui mieux est placé pour nous aider à protéger cette culture que nous sommes dits est érodés par l'immigration, westernisation, sécularisation, mondialisation (et un groupe entier autre - des isations) ne devrait-il pas pour avoir une responsabilité de préserver la culture irlandaise par opposition davantage à d's'ajouter à cette américanisation ? TG4 ne devrait-il pas promouvoir l'idée de « nous nous-mêmes » par opposition à « nous seulement un peu différents du reste de la 'fin de support » ?

Un peu amer, et nostalgique pendant des périodes quand TG4 était plein grandfatherly des hommes avec des plat-chapeaux parlant des moutons, j'ai téléphoné un compagnon du mien vivant toujours dans la République pour son prendre la matière et la perspective qu'il a offerte m'a étonné encore plus que la pensée d'un gingembre maman-regardent le pianotage semblable un bango et essayer au yodel une chanson de Parton de chariot le mercredi après-midi. Il a vu réellement le doublage des programmes américains comme chose positive et une manière pour que nous protègent notre culture en la facilitant pour que nous engagent dans quelque chose qui peut sembler éloignée et étrangère parfois, une relique du passé a perdu dans les lumières et les bruits du monde moderne. C'est la génération de fille de bavardage qui (assez effrayant) qui la responsabilité de tirer le dos de gaelige du bord de l'extinction. Ainsi, Colm avez-vous discuté, si la jeunesse vont observer la fille de bavardage de toute façon, ne les feriez-vous pas plutôt l'observer comme gaeilge où ils peuvent renforcer leurs capacités linguistiques plutôt qu'en anglais ? En outre quand ils doublent ces programmes, la jeunesse parlante irlandaise obtiennent le sens que toutes les deux elles et leur langue sont importantes et intéressant faire un effort pour. Tandis que je pense toujours qu'il serait meilleur si TG4 étaient de faire un effort de créer la programmation irlandaise valable qui parlerait plus directement à cette génération (de préférence sans tout consommationisme ou glorification de sexe et d'abus de l'adolescence de drogue), je pense que maintenant je vois la valeur dans le doublage. Je souhaite juste s'ils allaient les doubler doubleraient quelques différentes expositions - est-ce que peut-être une petite Chambre, certains frotte peut-être ? Il est trop le mauvais juste que je ne suis pas dans la République, parce que je voudrais penser que si donné l'option d'observer une colline d'arbre comme gaeilge chaque semaine par opposition à l'anglais je le prendrait.

Car j'habite au Canada, il m'a également obtenu pensant à la situation entière de Québec. Est ce ce qui s'est senti il comme avant la révolution tranquille. Les parents et la jeunesse de Québec luttent-ils avec l'idée d'observer des français d'en de fille de bavardage ? Peut-être avec cette chose entière de globalisation nous sommes plus reliés que nous pensons.

Muchacha del chisme e identidad nacional
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
HTTP/1.1 200 OK
Date: Tue, 24 Mar 2009 19:14:47 GMT
Server: Apache
Set-Cookie: JSESSIONID=318143864FF0F8F2524F64985133B6DF.lv1-13; Path=/
X-WL-ERRORCODE: 1176
Content-Length: 4852
Connection: close
Content-Type: text/plain;charset=iso-8859-1

Ayer cuando buscaba un uso de la concesión de la película de TG4, el canal irlandés de la televisión que difunde como el gaeilge (en la lengua irlandesa) yo encontró un par de las cosas que realmente me sorprendieron y conseguidas me que pensaba de aplicaciones más grandes la identidad cultural y nacional. El primer de éstos era la prominencia de un programa irlandés de la música de país. Esencialmente es un grupo de la gente alrededor de la edad de mi momia que canta a país realmente twangy las canciones occidentales para las horas algunas veces cada semana. La segunda cosa era que el canal, los una vez renombrados para su hospitalidad y noticias/programas de cosecha propia de los asuntos públicos llevaban versiones dobladas de demostraciones americanas populares tales como Dora el explorador, una colina del árbol y muchacha del chisme. Esto me consiguió que pensaba, cómo hace el theAmericanisation de la televisión irlandesa afectan identidad cultural en una escala más amplia.

Mientras que puedo ver el valor en el doblaje de Dora el explorador (yo significan quién no desear trilingüe niño que puede moverse seamlessly entre gaelige, inglés y español) que tengo que admitir que la presencia de un programa de la música de país y de un excedente inicialmente trastornado me confundí la difusión de la muchacha del chisme y una colina del árbol (debe ser observado que mientras que no puedo estar parada a la muchacha del chisme de la demostración, soy un ventilador grande de una colina del árbol así que el diagonal consigue balanceado hacia fuera). En un momento en que mi generación se está diciendo constantemente que estemos a riesgo de perder nuestra cultura (especialmente nuestra lengua) y que necesitamos ahora sostener sobre ella más firmemente que siempre para su supervivencia, la encontramos que son regados abajo. ¿Si una versión doblada de un cierto sitcom americano es lo que estamos intentando proteger es él realmente digno de luchar para? ¿No debe el canal de la televisión que se pone lo más mejor posible para ayudarnos a proteger esta cultura que nos están diciendo estamos siendo erosionados por la inmigración, westernisation, secularisation, globalisation (y un manojo entero otro - los isations) para tener una responsabilidad de preservar la cultura irlandesa en comparación con la adición adicional a este Americanisation? ¿No debe TG4 promover la idea de “nosotros ourselves” en comparación con “nosotros solamente un poco diferentes del resto del 'em”?

Un pedacito amargo, y nostálgico por épocas cuando TG4 era lleno grandfatherly de hombres con los plano-casquillos que hablaban de ovejas, telefoné a compañero el míos todavía que vivía en la república para su toma en la materia y la perspectiva que él ofreció me sorprendió aún más que el pensamiento de un jengibre momia-mira igualmente strumming un bango y que procura al yodel una canción de Parton del carro en una tarde de miércoles. Él vio realmente el doblaje de programas americanos como una cosa positiva y manera para nosotros de proteger nuestra cultura haciéndola más fácil para que enganchemos con algo que puede parecerse distante y extranjero ocasionalmente, una reliquia del pasado perdido dentro de las luces y los sonidos del mundo moderno. Es la generación de la muchacha del chisme que (espantosamente bastante) que se confía con la responsabilidad de tirar de la parte posteriora del gaelige del borde de la extinción. ¿Así pues, Colm discutió, si la juventud va a mirar a la muchacha del chisme de todos modos, usted no hizo algo que la miraran como gaeilge donde pueden reforzar sus habilidades de lengua más bien que en inglés? Además cuando doblan estos programas, la juventud de discurso irlandesa consigue el sentido que ambas ellos y su lengua sean importantes y digno de la fabricación de un esfuerzo para. Mientras que todavía pienso que sería mejor si TG4 fueran hacer un esfuerzo de crear una cierta programación irlandesa de mérito que hablaría más directamente a esta generación (preferiblemente sin todo el consumerismo o glorification del sexo y del abuso adolescentes de la droga), pienso que ahora veo el valor en el doblaje. ¿Apenas deseo si fueran a doblarlos doblarían algunas diversas demostraciones - quizá una pequeña casa, algo friega quizá? Es también malo justo que no estoy en la república, porque quisiera pensar que si estuvo dada la opción de mirar una colina del árbol como gaeilge cada semana en comparación con inglés yo lo tomara.

As I live in Canada, it also got me thinking about the whole Québec situation. Es este qué se sentía como antes de la revolución reservada. ¿Los padres y la juventud de Québec están luchando con la idea de mirar français del en de la muchacha del chisme? Quizá con esta cosa entera del globalization somos conectados que pensamos.

Ragazza di pettegolezzo ed identità nazionale
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Ieri quando stavo cercando un'applicazione di concessione della pellicola da TG4, la scanalatura irlandese della televisione che trasmette per radio come il gaeilge (nella lingua irlandese) io ha trovato una coppia delle cose che realmente lo hanno sorprendo ed ottenute me che penso alle più grandi emissioni dell'identità culturale e nazionale. Il primo di questi era la protuberanza di un programma irlandese di musica di paese. Essenzialmente è un gruppo di persone intorno all'età del mio mum che cantano a paese realmente twangy le canzoni occidentali per lle ore alcune volte ogni settimana. La seconda cosa era che la scanalatura, una volta le renowned per il relativi intrattenimento e notizie/programmi homegrown affari pubblici stavano trasportando le versioni dubbed delle esposizioni americane popolari quale Dora l'esploratore, una collina dell'albero e ragazza di pettegolezzo. Ciò lo ha ottenuto che penso, come fa il theAmericanisation della televisione irlandese interessano l'identità culturale su una più vasta scala.

Mentre posso vedere il valore nella doppiatura di Dora l'esploratore (io significano chi non desiderare trilingue bambino che può muoversi seamlessly fra gaelige, inglese e spagnolo) devo ammettere che sono stato confuso dalla presenza di un programma di musica di paese e di un'eccedenza inizialmente rovesessa il broadcasting della ragazza di pettegolezzo ed una collina dell'albero (dovrebbe essere notato che mentre non posso levarmi in piedi la ragazza di pettegolezzo di esposizione, sono un ventilatore grande di una collina dell'albero in modo da la polarizzazione ottiene equilibrata fuori). In un momento in cui la mia generazione sta dicendosi a costantemente che siamo al rischio di perdere la nostra coltura (particolarmente la nostra lingua) e che dobbiamo ora tenere su esso più strettamente che mai per la relativa sopravvivenza, la troviamo che siamo innaffiati giù. Se una versione dubbed di un certo sitcom americano è che cosa stiamo provando a proteggere è esso realmente degno combattimento per? Non dovrebbe la scanalatura della televisione che è disposta il più bene per aiutarla a proteggere questa coltura che stiamo dicendo a stiamo corrodendi tramite l'immigrazione, il westernisation, il secularisation, globalisation (e un mazzo intero altro - isations) per avere una responsabilità di conservare la coltura irlandese in contrasto con ulteriore aggiunta a questo Americanisation? Non dovrebbe TG4 promuovere l'idea “dei noi noi stessi„ in contrasto con “noi soltanto una punta piccola differente dal resto 'del em„?

Una punta amara e nostalgico per i periodi quando TG4 era pieno grandfatherly degli uomini con le piano-protezioni che parlano delle pecore, ho telefonato un compagno di mine ancora che vive nella Repubblica per il suo introito sulla materia e la prospettiva che ha offerto lo ha sorprendo ancor più di il pensiero di uno zenzero mum-osserva egualmente strumming un bango e tentante al yodel una canzone del Parton del carrello su un pomeriggio di mercoledì. Realmente ha visto la doppiatura dei programmi americani come una cosa positiva e senso per noi proteggere la nostra coltura rendendola più facile affinchè noi si agganci con qualcosa che potesse sembrare occasionalmente distante e straniera, un relic del passato perso all'interno delle luci ed i suoni del mondo moderno. È la generazione della ragazza di pettegolezzo che (abbastanza spaventoso) che è affidato a la responsabilità di tirare la parte posteriore del gaelige dal bordo di estinzione. Così, Colm avete discusso, se la gioventù sta andando guardare comunque la ragazza di pettegolezzo, piuttosto non fareste loro guardarli come gaeilge in cui possono rinforzare le loro abilità di lingua piuttosto che in inglese? Ancora quando dub questi programmi, la gioventù parlante irlandese ottiene il senso che entrambe e la loro lingua sono importanti e degno fare uno sforzo per. Mentre ancora penso che sia migliore se TG4 fossero di fare uno sforzo generare una certa programmazione irlandese utile che parlerebbe più direttamente a questa generazione (preferibilmente senza tutto il consumismo o glorification del sesso e dell'abuso teen della droga), penso che ora veda il valore nella doppiatura. Desidero appena se stessero andando dub dub alcune esposizioni differenti - forse una Camera piccola, alcune frega forse? È ugualmente Male giusto che non sono nella Repubblica, perché vorrei pensare che se dato l'opzione di guardare una collina dell'albero come gaeilge ogni settimana in contrasto con l'inglese io lo abbia preso.

Poichè vivo nel Canada, inoltre lo ha ottenuto che penso alla situazione intera di Québec. È questo che cosa ha ritenuto come prima della rivoluzione calma. I genitori e la gioventù di Québec stanno lottando con l'idea di guardare i français dell'en della ragazza di pettegolezzo? Forse con questa cosa intera di globalization siamo collegati di pensiamo.

Klatsch-Mädchen und nationale Identität
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Gestern, als ich nach einer Filmbewilligung Anwendung von TG4 suchte, die irische Fernsehenführung, die überträgt, wie gaeilge (in der irischen Sprache) ich ein Paar der Sachen fand, die mich wirklich überraschten und mich denkend an größere Ausgaben der kulturellen und nationalen Identität erhalten. Das erste von diesen war der Vorsprung eines irischen Countrymusikprogramms. Im Wesentlichen ist es eine Gruppe Leute um Alter meiner Mama, die wirklich twangy Land westliche Liede Stunden lang einige Mal jede Woche singen. Die zweite Sache war, daß die Führung, das einmal berühmte für seine homegrown Unterhaltung und Nachrichten/Programme der öffentlichen Angelegenheiten betitelte Versionen der populären amerikanischen Erscheinen wie Dora der Forscher trugen, ein Baum-Hügel und Klatsch-Mädchen. Dieses erhielt mich denkend, wie theAmericanisation des irischen Fernsehens beeinflussen kulturelle Identität auf einer ausgedehnteren Skala tut.

Während ich sehen kann, der Wert in der Nachsynchronisation von Dora der Forscher (ich bedeuten, wer nicht wünschen dreisprachig Kind, das kann seamlessly zwischen bewegen gaelige, englisch und spanisch), das ich zulassen muß, daß ich durch das Vorhandensein eines Countrymusikprogramms und zuerst des umgekippten überschusses die Sendung des Klatsch-Mädchens verwirrt wurde und ein Baum-Hügel (es sollte gemerkt werden, daß, während ich nicht das Erscheinen Klatsch-Mädchen stehen kann, ich ein grosser Ventilator von einem Baum-Hügel bin, also die Vorspannung ausgeglichen erhält). Zu einer Zeit als mein Erzeugung ständig erklärt wird, daß wir an der Gefahr des Verlierens unserer Kultur sind (besonders unsere Sprache) und daß wir auf sie fester als überhaupt für sein überleben jetzt halten müssen, finden wir es unten wässernd. Wenn eine betitelte Version etwas amerikanischen sitcom was wir versuchen, zu schützen, ist es wirklich wert das Kämpfen für ist? Nicht sollte die Fernsehenführung, die gut gesetzt wird, um uns zu helfen, diese Kultur zu schützen, daß wir werden abgefressen durch Immigration, westernisation, secularisation, globalisation (und ein vollständiges Bündel anderes - isations), eine Verantwortlichkeit zu haben, irische Kultur im Vergleich mit dem weiteren Hinzufügen diesem Americanisation zu konservieren erklärt werden? Nicht sollte TG4 die Idee von „uns selbst“ im Vergleich mit „uns fördern nur ein wenig unterschiedlich zu dem Rest von 'EM“?

Eine Spitze, die und Nostalgiker für Zeiten bitter sind, als TG4 war voll grandfatherly von den Männern mit den Flachkappen sprechen über Schafe, rief ich einen Gehilfen von meinen noch lebend in der Republik für sein Nehmen auf der Angelegenheit an und die Perspektive, die er anbot, überraschte mich sogar, als der Gedanke eines Ingwers gleich Mama-schauen, versuchend strumming ein bango und zum yodel ein Transportwagen Parton Lied an einem Mittwoch Nachmittag. Er sah wirklich die Nachsynchronisation der amerikanischen Programme als positive Sache und eine Weise, damit wir unsere Kultur, indem wir sie einfacher bildeten, damit wir in etwas, das entfernt und fremd manchmal scheinen kann, ein Relikt der Vergangenheit uns engagieren, verloren innerhalb der Lichter und der Töne der modernen Welt schützen. Es ist das Klatsch-Mädchenerzeugung, das (erschreckend genug) das mit der Verantwortlichkeit des Ziehens der gaelige Rückseite vom Rand der Löschung anvertraut wird. So argumentiertes Colm, wenn die Jugend Klatsch-Mädchen irgendwie aufpassen wird, würden nicht Sie sie eher sie als gaeilge aufpassen lassen, in dem sie ihre Sprachenfähigkeiten anstatt auf englisch verstärken können? Ausserdem, wenn sie diese Programme betiteln, erhält irische sprechende Jugend die Richtung, daß beide sie und ihre Sprache und wert das Bilden einer Bemühung für wichtig sind. Während ich noch denke, daß es besser sein würde, wenn TG4, eine Bemühung zu bilden, etwas lohnende irische Programmierung zu verursachen waren, die direkt mit diesem Erzeugung (vorzugsweise ohne alle Verbraucherschutzbewegung oder Verherrlichung des jugendlich Geschlechtes und des Drogemißbrauches) sprechen würde, denke ich, daß jetzt ich den Wert in der Nachsynchronisation sehe. Ich wünsche gerade, wenn sie im Begriff waren, sie zu betiteln würden betiteln einige unterschiedliche Erscheinen - möglicherweise scheuert sich ein kleines Haus, einige möglicherweise? Es ist gerechtes auch Schlechtes, daß ich nicht in der Republik bin, weil ich denken möchte, daß, wenn sie gegeben wird, die Wahl von einen Baum-Hügel als gaeilge jede Woche aufpassen im Vergleich mit Englisch ich es nehmen würde.

Da ich in Kanada wohne, erhielt es mich auch denkend an die vollständige Québec Situation. Ist dieses, was es wie vor der ruhigen Revolution glaubte. Kämpft die Eltern und die Jugend von Québec mit der Idee des Aufpassens von Klatsch-Mädchenen français? Möglicherweise mit dieser vollständigen Globalisierungsache sind wir angeschlossen, als wir denken.

Menina da bisbolhetice e identidade nacional
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Ontem quando eu procurava uma aplicação da concessão da película de TG4, a canaleta Irish da televisão que transmite como o gaeilge (na língua Irish) mim encontrou um par das coisas que me surpreenderam realmente e começaas me que pensa sobre introduções maiores da identidade cultural e nacional. O primeiro destes era o prominence de um programa Irish da música de país. Essencialmente é um grupo de povos em torno da idade do meu mum que cantam a país realmente twangy canções ocidentais para umas horas algumas vezes cada semana. A segunda coisa era que a canaleta, as uma vez renowned para seus entertainment e notícias/programas homegrown casos públicos carregavam versões dubbed de mostras americanas populares tais como Dora o explorador, uns monte da árvore e menina da bisbolhetice. Isto começou-me que pensa, como faz o theAmericanisation da televisão Irish afetam a identidade cultural em uma escala mais larga.

Quando eu puder ver o valor no dubbing de Dora o explorador (mim significam quem não para querer trilingual criança que pode para se mover seamlessly entre gaelige, inglês e espanhol) que eu tenho que admitir que eu estive confundido pela presença de um programa da música de país e de um excesso inicialmente virado a transmissão da menina da bisbolhetice e um monte da árvore (se deve anotar que quando eu não puder estar a menina da bisbolhetice da mostra, eu sou um ventilador grande de um monte da árvore assim que a polarização começa balançada para fora). Numa altura em que minha geração está sendo dita constantemente que nós somos em risco de perder nossa cultura (especialmente nossa língua) e que nós necessitamos prender agora nela mais firmemente do que sempre para sua sobrevivência, nós encontramo-la que estamos sendo molhados para baixo. Se uma versão dubbed de algum sitcom americano for o que nós estejamos tentando proteger for ele realmente worth lutar por? Não deve a canaleta da televisão que é colocada melhor para nos ajudar proteger esta cultura que nós estamos sendo ditos estamos sendo corroídos pelo immigration, westernisation, secularisation, globalisation (e um grupo inteiro outro - isations) para ter uma responsabilidade preservar a cultura Irish ao contrário de uma adição mais adicional a este Americanisation? Não deve TG4 promover a idéia de “nós ourselves” ao contrário de “nós somente um pouco diferentes do descanso 'do em”?

Um bocado amargo, e nostálgico por épocas quando TG4 estava cheio grandfatherly dos homens com liso-tampões que falam sobre carneiros, eu phoned um mate de meus que vive ainda na república para sua tomada na matéria e o perspective que ofereceu surpreendeu-me ainda mais do que o pensamento de um ginger mum-olha igualmente strumming um bango e tentando ao yodel uma canção de Parton da zorra em uma tarde de quarta-feira. Viu realmente o dubbing de programas americanos como uma coisa positiva e uma maneira para que nós protejam nossa cultura fazendo a mais fácil para que nós acoplem com algo que pode parecer distante e extrangeiro às vezes, um relic do passado perdeu dentro das luzes e dos sons do mundo moderno. É a geração da menina da bisbolhetice que (frighteningly bastante) que entrusted com a responsabilidade de puxar a parte traseira do gaelige do brink da extinção. Assim, Colm discutiu, se a juventude fosse prestar atenção de qualquer maneira à menina da bisbolhetice, você não os mandaria rather prestar-lhe atenção como o gaeilge onde podem reforçar suas habilidades de língua melhor que em inglês? Além disso quando dub estes programas, a juventude faladora Irish começa o sentido que ambos eles e sua língua são importantes e worth fazer um esforço para. Quando eu pensar ainda de que seria melhor se TG4 forem fazer um esforço criar alguma programação Irish de valor que falaria mais diretamente a esta geração (preferivelmente sem todo o consumerism ou glorification do sexo e do abuso teen da droga), eu penso que agora eu v o valor no dubbing. Eu desejo apenas se estiverem indo dub os dub algumas mostras diferentes - talvez uma casa pequena, algumas esfrega talvez? É demasiado bad justo que eu não estou na república, porque eu gostaria de pensar de que se dado a opção de prestar atenção a um monte da árvore como o gaeilge cada semana ao contrário do inglês mim faria exame d.

Porque eu vivo em Canadá, começou-me também que pensa sobre a situação inteira de Québec. É este o que sentiu como antes da volta quieta. Os pais e a juventude de Québec estão esforçando-se com a idéia de prestar atenção a français do en da menina da bisbolhetice? Talvez com esta coisa inteira do globalization nós somos mais conectados do que nós pensamos.

Skvallerflicka- och medborgareidentitet
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
, då igår jag sökte efter en filmalånapplikation från TG4, kanaliserar den irländska televisionen att TV-sändning som gaeilge (i det irländska språket) I grundar en koppla ihop av saker som som förvånade egentligen mig, och fånget mig som är tänkande om större, utfärdar av kulturell och medborgareidentitet. Första av dessa var prominensen av en irländsk countrymusik programmerar. I grunden är det en grupp människor runt om min mums ålder som sjunger det egentligen twangy landet västra songs för timmar några tider varje vecka. Understödjatinget var att kanalisera som, de en gång är berömda för dess homegrown underhållning och nyheterna/statlig affär programmerar bar dubbade versioner av populära amerikanshows liksom Dora utforskaren, en Treekull och skvallerflickan. Detta fick mig tänkande, hur gör theAmericanisation av den kulturella identiteten för den irländska televisionaffekten på ett mer bred fjäll.

Stunder I kan se att värdera i dubbningen av Dora utforskaren (mig betyder vem inte önskar ett trilingual barn, som kan flyttningen sömlöst mellan gaelige, engelska och spanjor) som jag måste att medge mig var förvirrat vid närvaroen av ett program och initialt en rubbning för countrymusik över radioutsändningen av skvallerflickan och en Treekull (det bör noteras, att tag mig inte kan stå showskvallerflickan, I-förmiddagen ett stort fläktar av en Treekull, så snedheten får balanserad ut). I sänder, när min utveckling berättas constantly att vi är på riskerar av att förlora vår kultur (speciellt vårt språk) och att vi behöver att rymma på den nu mer åtsittande än någonsin för dess överlevnad, vi finner den som bevattnas besegrar. Om en dubbad version av någon amerikansituationskomedi är vad vi är prövas att skydda, är det egentligen värd stridighet för? Inte bör televisionen kanalisera, som är bäst som förläggas till hjälp oss, skyddar denna kultur, att vi berättas eroderas av invandring, westernisationen, secularisationen, globalisering (och en hel grupp annan - isations), för att ha ett ansvar till irländsk kultur för sylten som motsatt för att främja att tillfoga till denna Americanisation? Inte bör TG4 främja idén av ”oss oss själva”, som motsatt till ”oss endast a bet lite olikt från vila av 'em”?

A bet bitterhet, och nostalgiker för tider, då TG4 var full av grandfatherly manar med lägenhet-lock som talar om får, ringde jag en kompis av det min stilla uppehället i republiken för hans take på materien, och perspektiv erbjöd han förvånadt mig även mer, än tanken av ett ljust rödbrun mum-ser likadan strumming en bango och försöka till yodel en dockaParton song på en onsdageftermiddag. Han sågar faktiskt dubbningen av amerikanen programmerar som ett realitetting och ett a långt för att oss ska skydda vår kultur vid danande det som är lättare för att oss ska koppla in med något, som kan verka avlägsen och utländsk stundom, en relik av det förgångna borttappadt inom tänder och låter av den moderna världen. Det är skvallerflickautvecklingen som (frighteningly nog) som anförtros med ansvaret av att dra gaeligebaksida från randen av utplåningen. Så argumenterade Colm, om ungdommen går att hålla ögonen på skvallerflickan på vilket sätt som helst, skulle dig inte har ganska dem klockan det som gaeilge var de kan förstärka deras språkexpertis i stället för på engelskt? Dessutom, när de dubbar dessa programmerar, får den irländska talande ungdommen avkänningen att båda dem och deras språk är viktig och värd danande ett försök för. Stillbildfunderare för stunder I, som det skulle, är bättre, om TG4 var att göra ett försök att skapa något meningsfullt irländskt programmera skulle det, talar direktare till denna utveckling (helst utan alla consumerism eller glorification av teen könsbestämma och drogmissbruk), I-funderare, nu som jag ser värdera i dubbningen. Skulle rättvis wish I, om de gick att dubba dem, dubbar några olika shows - kanske lite skurar ett hus, några kanske? Det är den rättvisa för dåligan som I-förmiddagen inte i republiken, därför att jag skulle något liknande till funderare som, om givet alternativet av att hålla ögonen på en Treekull som gaeilge varje vecka som motsatt till engelska mig, skulle taken det.

Som jag bor i Kanada, fick det också mig tänkande om det hela Québec läget. Är detta vad den klädde med filt något liknande för den tyst rotationen. Kämpar föräldrarna och ungdommen av Québec med idén av att hålla ögonen på français för skvallerflickaen? Kanske med detta hela globaliseringting är vi mer förbindelse än oss funderare.

Девушка и национальная самобытность сплетни
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Вчера когда я искал применение дара пленки от TG4, ирландский ТВ канал который передает по мере того как gaeilge (в ирландском языке) я нашло пару вещей которые реально удивили меня и полученные меня думая о более больших вопросах культурного и национальной самобытности. Первое из этих было prominence ирландской программы нот страны. Необходимо будет группой в составе люди вокруг времени моей мумии пеют реально twangy стране западные песни на часы немного времен каждая неделя. Вторая вещь была что канал, раз renowned для своих homegrown зрелищности и новостей/общественно-политическаяа программа носили dubbed варианты популярных американских выставок such as Дора исследователь, одна холм вала и девушка сплетни. Это получило меня думая, как делает theAmericanisation ирландского телевидения повлияйте на специфичность культуры на более обширном маштабе.

Пока я могу увидеть значение в дубляже Дора исследователь (я намеревайтесь делает не хотеть трехязычно ребенок смогите двинуть seamlessly между gaelige, английско и испанско), котор я должен впустить я было смущено присутсвием программы нот страны и первоначально осажено над широковещанием девушки сплетни и один холм вала (он должен быть замечен что пока я не могу стоять девушка сплетни выставки, я буду большим вентилятором одного холма вала поэтому смещение получает сбалансированным вне). Одновременно с говорят мое поколение постоянн что мы в опасности терять нашу культуру (специально наш язык) и что нам нужно держать на ее теперь более плотно чем всегда для своего выживания, мы находим его будучи моченными вниз. Если dubbed вариантом некоторого американского sitcom мы пытаемся защитить будет оно реально worth воевать для? ТВ канал наиболее наилучшим образом помещен для того чтобы помочь нам защитить эту культуру что мы говоримся выветриваемся иммиграцией, westernisation, secularisation, globalisation (и всем пуком другое - isations) для того чтобы иметь ответственность сохранить ирландскую культуру в отличие от более дальнеиший добавлять к этому Americanisation? Не должно TG4 повысить идею себя «нас» в отличие от «нас только немного отличающихся от остальнои 'em»?

Бит горький, и nostalgic на времена когда TG4 было полно grandfatherly людей при плоск-крышки talk about овцы, я позвонил по телефону ответной части моих все еще живя в республике для его взятия на деле и перспектива, котор он предложил удивила меня even more чем мысль имбиря муми-смотрит alike strumming bango и пытающ к yodel песню Parton тележки на после полудня среды. Он фактическ увидел дубляж американских программ как положительная вещь и дорога для нас защитить нашу культуру путем делать ее легко для нас включить с что-то может казаться дистантным и чужим время от времени, реликвия прошлого потеряла внутри света и звуки самомоднейшего мира. Будет поколением девушки сплетни (frighteningly достаточно) возложено с ответственностью вытягивать заднюю часть gaelige от brink вымирания. Так, Colm поспорили, если молодость идет наблюдать девушку сплетни так или иначе, то вы довольно не имеете их наблюдать ее как gaeilge где они могут усилить их способности к языкам rather than на английском языке? Furthermore когда они dub эти программы, ирландская говоря молодость получает чувство что оба они и их язык важны и worth сделать усилие для. Пока я все еще думаю что было более лучше если TG4 должны были сделать усилие создать нескольк worthwhile ирландского программировать, то поговорил бы более сразу к этому поколению (предпочтительн без всех consumerism или glorification teen секса и злоупотребления снадобья), я думаю теперь я вижу значение в дубляже. Я как раз желаю если они шли dub они dub некоторые по-разному выставки -, то возможно маленькая дом, некоторые Scrubs возможно? Будет справедливой слишком неудачей что я не нахожусь в республике, потому что я хотел был бы думать что если дали вариант наблюдать один холм вала как gaeilge каждая неделя в отличие от английской языка я принял ее.

По мере того как я живу в Канаде, он также получил меня думая о всей ситуации Québec. Будет эт оно чувствовало как перед тихий виток. Родители и молодость Québec борются с идеей наблюдать français en девушки сплетни? Возможно с этой всей вещью globalization мы соединятьле чем мы думаем.

Het Meisje van de roddel en Nationale Identiteit
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Gisteren toen ik een toepassing van de filmtoelage van TG4, het Ierse televisiekanaal zocht dat uitzendt aangezien gaeilge (in de Ierse taal) ik een paar dingen vond die me werkelijk verrasten en me denkend over grotere kwesties van culturele en nationale identiteit werden. Eerste hiervan was de bekendheid van een Iers programma van de landmuziek. Hoofdzakelijk is het een groep mensen rond de leeftijd van mijn mum die werkelijk twangy land westelijke liederen voor uren een paar keer elke week zingen. Het tweede ding was dat het kanaal, eens renowned voor zijn inlands vermaak en nieuws/openbare zakenprogramma's gesynchroniseerde versies van populaire Amerikaans toont zoals Dora de Ontdekkingsreiziger, Één Heuvel van de Boom en Meisje van de Roddel droeg. Dit kreeg me denkend, hoe theAmericanisation van Ierse televisie culturele identiteit op bredere schaal beïnvloedt.

Terwijl ik de waarde kan zien in het synchroniseren van Dora de Ontdekkingsreiziger (ik beteken wie geen drietalig kind wil dat zich foutloos tussen gaelige kan bewegen, Engels en Spaans) ik moet toelaten ik door de aanwezigheid van een programma van de landmuziek werd verward en aanvankelijk over het uitzenden van het Meisje van de Roddel en Één Heuvel werd verstoord van de Boom (men zou moeten opmerken dat terwijl ik me niet het Meisje van de showRoddel kan bevinden, ik een grote ventilator van Één Heuvel ben van de Boom zodat wordt bias gecompenseerd). Op een tijdstip waarop mijn generatie constant wordt verteld dat wij om onze cultuur (vooral onze taal) te verliezen in gevaar zijn en dat wij op het nu vast dan ooit voor zijn overleving moeten houden, vinden wij dat het wordt verzwakt. Als een gesynchroniseerde versie van wat Amerikaanse sitcom is wat wij proberen om te beschermen is het werkelijk waard het vechten voor? Niet zou de televisie die het best wordt geplaatst om ons te helpen deze cultuur beschermen die wij moeten kanaliseren worden verteld wordt geërodeerd door immigratie, westernisation, secularisering, globalisering (en een gehele bos andere - isations) heeft een verantwoordelijkheid om Ierse cultuur te bewaren in tegenstelling tot het verdere toevoegen aan deze Amerikanisering? Niet zou TG4 het idee van „wij zelf“ in tegenstelling tot „ons slechts een klein beetje verschillend van de rest van 'em“ moeten bevorderen?

Een beetje bitter, en nostalgisch voor tijden toen TG4 van grandfatherly mensen met vlak-kappen die over schapen spreken volledig was, telefoneerde ik een partner van mijn nog levend in de Republiek voor van hem overneem de kwestie en het perspectief dat hij verrast me dan zelfs meer de gedachte van gelijke strumming van de gember mum-blik een bango en het proberen van aan yodel een lied van Parton van de Dolly op een Woensdag middag heeft aangeboden. Hij zag eigenlijk het synchroniseren van Amerikaanse programma's als positief ding en manier voor ons om onze cultuur te beschermen door het voor ons gemakkelijker te maken om met iets in dienst te nemen die ver af en toe en buitenlands kan schijnen, een overblijfsel van het verleden dat binnen de lichten en de geluiden van de moderne wereld wordt verloren. Het is de generatie van het Meisje van de Roddel dat (frighteningly genoeg) dat met de verantwoordelijkheid om gaelige van brink van uitsterven zich terug te trekken wordt toevertrouwd. Zo, debatteerde gaan Colm, als de jeugd op het Meisje van de Roddel anyways, u zou hebben hen niet eerder op het als letten letten gaeilge waar zij hun taalvaardigheden eerder dan in het Engels kunnen versterken? Verder wanneer zij deze programma's synchroniseren, krijgt de Ierse het spreken jeugd de betekenis dat zowel zij als hun taal belangrijk en de moeite waard zijn het leveren van een inspanning voor. Terwijl ik denk nog dat het beter zou zijn als TG4 een inspanning moest leveren om wat lonende Ierse programmering tot stand te brengen die meer rechtstreeks aan deze generatie (bij voorkeur zonder al consumentisme of de verheerlijking van tienergeslacht en druggebruik) zou spreken, denk ik ik nu de waarde in het synchroniseren zie. Ik wens enkel dit als zij gingen synchroniseren zij zouden synchroniseren sommige verschillende shows - misschien schrobt een klein Huis, wat misschien? Het is enkel slecht te dat ik niet in de Republiek ben, omdat ik zou willen denken dat indien gegeven de optie om op Één Heuvel van de Boom als gaeilge elke week in tegenstelling tot Engels te letten ik het zou nemen.

Aangezien ik in Canada leef, werd het me ook denkend over de gehele situatie Québec. Is dit wat het als vóór de Stille Revolutie voelde. Worstelen de ouders en de jeugd van Québec met het idee van het letten op Engelse français van het Meisje van de Roddel? Misschien met dit gehele globaliseringsding zijn wij meer verbonden dan wij denken.

قيل و قال بنت وهوية وطنيّة
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
بالأمس عندما فتّش أنا كان فيلم منحة تطبيق من [تغ4], الإيرلنديّة تلفزيون قناة أنّ يذيع بما أنّ [غيلج] (في اللغة إيرلنديّة) أنا أسّس زوج الأشياء أنّ حقّا فاجأني ويحصلني يفكّر حول إصدارات كبيرة من ثقافيّة وهوية وطنيّة. كان الأولى من هذا المرتفع من إيرلنديّة [كونتري موسك] برنامج. أساسا هو [غرووب وف بيوبل] حول [موم] ي عمر أنّ يغنّى بلاد مرنة أغنيات غربيّة حقّا لساعات [ا فو] أوقات كلّ أسبوع. كان الثاني شيء أنّ القناة, مرّة مشهورة ل ه [هومغروون] ترفيه وأخبار/[بوبليك فّير] برنامج كان حمل يدعى صيغ من أعراض شعبيّة أمريكيّة مثل [دورا] الرجل التّنقيب, واحدة شجرة تل وقيل و قال بنت. هذا حصلني يفكّر, كيف يتمّ [ثمريكنيسأيشن] من تلفزيون إيرلنديّة يأثر هوية ثقافيّة على مقياس واسعة.

يعني بينما أنا يستطيع رأيت القيمة في ال [دوبّينغ] [دورا] الرجل التّنقيب (أنا الذي لا أردت ثلاثيّ لغات طفلة أنّ يستطيع تحرّكت [سملسّلي] بين [غليج], إنجليزيّة وإسبانيّة) أنا يضطرّ اعترفت أنا كان أربكت بالوجود من [كونتري موسك] برنامج وفي البداية يخلّ على الإذاعة من قيل و قال بنت وواحدة شجرة تل (هو سوفت كنت لاحظت أنّ بينما أنا يستطيع لا يقف العرض قيل و قال بنت, أنا مروحة كبيرة من واحدة شجرة تل لذلك الإنحراف يحصل يوازن خارجا). [أت ا تيم وهن] قلت جيلي يكون باستمرار أنّ نحن في خطر من يخسر ثقافتنا (خصوصا لغتنا) وأنّ نحن نحتاج أن يمسك على هو الآن [تيغتر] من في أيّ وقت لبقاءه, نحن نجد هو يكون يروى إلى أسفل. إن يدعى صيغة من بعض [ستكم] أمريكيّة يكون ماذا نحن يكون نحاول أن يحمي يكون هو حقّا يساوي يتنازع ل? سوفت لا التلفزيون قناة أنّ يكون على أحسن وجه وضعت أن يساعدنا حميت هذا ثقافة أنّ قلت نحن يكون يكون حتتت بهجرة, [وسترنيسأيشن], [سكلريسأيشن], عولمة (وحزمة كاملة أخرى - [إيسأيشنس]) يتلقّى مسؤولية أن يحفظ ثقافة إيرلنديّة [أس وبّوسد تو] بعيد يضيف إلى هذا [أمريكنيسأيشن]? سوفت لا [تغ4] روّجت الفكرة من "نحن بنفسي" [أس وبّوسد تو] "نا فقط [ا ليتّل بيت] مختلفة من الإستراحة من '[إم]"?

لقمة مرّة, وحنون إلى الماضي لأوقات عندما كان [تغ4] يشبع من [غرندفثرلي] رجال مع [فلت-كبس] [تلك بووت] خروف, أنا خابرت رفيقة من خاصّتي بعد يعيش في الجمهورية للقطته على الأمر والمنظورة هو قدّم فاجأني [إفن مور] من الفكرة من زنجبيل [موم-لووك] بشكل [سترومّينغ] [بنغو] ويحاول إلى [يودل] ساندة [برتون] أغنية على يوم الأربعاء العصر. هو واقعيّا رأى ال [دوبّينغ] من برنامج أمريكيّة كشيء إيجابيّة وخسر طريق ل نا أن يحمي ثقافتنا ب يجعل هو يتيح ل نا أن يشبك مع شيء أنّ يمكن بدات بعيد وأجنبيّة أحيانا, بقة من الماض ضمن الأضواء وصوى من العالم حديثة. هو القيل و قال بنت جيل أنّ ([فريغتنينغلي] بكفاية) أنّ يكون أمّنت مع المسؤولية من يسحب [غليج] ظهر من الحافة الإخماد. هكذا, [كلم] جادلت, إن الشباب يكون يذهب أن يكون راقبت قيل و قال بنت [أنوس], لم أنت بالأحرى تلقّىهم راقبت هو ك [غيلج] حيث هم يستطيع عزّزت [لنغج سكيلّ] هم [رثر ثن] في إنجليزيّة? علاوة على ذلك عندما يدعو هم هذا برنامج, إيرلنديّة يتكلّم شباب يحصل الإحساس أنّ كلا هم ولغتهم مهمّة ويساوي يجعل جهد ل. بينما أنا بعد أفكّر أنّ كان هو جيّدة إن [تغ4] كان أن يجعل جهد أن يخلق بعض جدير بالاهتمام إيرلنديّة يبرمج أنّ تكلّم أكثر مباشرة إلى هذا جيل (بتفضيل دون [ألّ ث] نزعة استهلاكيّة أو تمجيد من مراهقة جنس وعقار سوء), أنا أفكّر الآن أنا أرى القيمة في ال [دوبّينغ]. أنا فقط أتمنّى إن هم كان ذهبوا أن يدعو هم دعا بعض أعراض مختلفة - ربّما منزل صغيرة, بعض يدعك ربّما? هو صحيحة أيضا سيّئ أنّ ليس أنا في الجمهورية, لأنّ أنا أحبّت أن يفكّر أنّ إن يعطي الخيار من يراقب واحدة شجرة تل ك [غيلج] كلّ أسبوع [أس وبّوسد تو] اللغة الانجليزية أنا أخذ هو.

بما أنّ أنا أعيش في كندا, حصلني هو أيضا يفكّر حول الكاملة [قوبك] حالة. هذا ماذا هو [فلت] مثل قبل ال يسجو ثورة. يكون الوالد وشباب [قوبك] يكافحون مع الفكرة من يراقب قيل و قال بنت [إن] [فرنيس]? ربّما مع هذا كاملة عولمة شيء نحن أكثر يربط من يفكّر نحن.